سرمووی مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم Sermovie
‫مترجم: «تارخ علی‌خانی»
به لطف و حمایت کانال پنج قطعه آسان @FiveEasyPieces1
‫اتاق نشیمنه.
‫نورش زیاده.
‫و ساعت تازه دو بعدازظهره.
‫کرکره‌ها رو ببندی ‫هیچ‌کس نمی‌بینت.
‫ساکته.
‫حریم شخصی داری.
‫راهرو.
‫کمد اول.
‫کمد دوم.
‫اتاق خواب.
‫اینجا...
‫نیاز به رنگ‌آمیزی مجدد داره.
‫حمام.
‫کامل و مجهزه.
‫روشویی، دوش، آینه...
‫صبح‌ها لازم نیست حتی...
‫چراغ رو روشن کنی.
‫و مهم‌ترین قسمت.
‫رودخونه... نما داره.
‫یه آشپزخونه‌ی کوچیک هم داره.
‫همه‌ چیزش سالمه.
‫- ممنون. ‫- بابت چی؟
‫اگه می‌خری تشکر کن. ‫می‌خری؟
‫چند تا خونه‌ی دیگه ببینیم، ‫ بعد تصمیم می‌گیریم.
‫با 20 هزار یورو باز هم خونه پیدا می‌شه؟
‫به هم دیگه چی گفتین؟
‫می‌خوایم یه کم فکر کنیم.
‫به چی فکر کنین؟
‫- همه فکر می‌کنن دیگه. ‫- آره...
‫فکر کنین.
‫خونه‌ی قشنگیه.
‫ممنون.
‫اومدی نظرم رو عوض کنی؟
‫نه.
‫ولی وسوسه شدم بپرسم کجا می‌ری.
‫یه جای دور.
‫و دخترت چی؟
‫آمبرا چی؟
‫بذار یه چیزی بپرسم.
‫حالا که من رفتم کی جای منو گرفته؟
‫هیچکس.
‫[فروشی]
‫کدوم گوری می‌خوای زندگی کنی؟
‫کی گفته مجبورم زندگی کنم؟
‫ارزون‌ترین اتاقتون رو می‌خواستم.
‫پره.
‫پس ارزون‌ترین بعد از اون رو می‌خواستم.
‫اون هم پره.
‫پس می‌شه سوئیت لوکس رو بهم بدین؟
‫سلام.
‫گازدار یا معمولی؟
‫- معمولی. ‫- باشه.
‫تشکر.
‫- چی؟ ‫- از آشپز.
‫- چی خوردی؟ ‫- اختاپوس.
‫آره، خوب از آب دراومد، ‫منم خوردم.
‫- ممنون، خداحافظ. ‫- می‌تونم چند تا سوال بپرسم؟
‫- درباره‌ی اختاپوس؟ ‫- نه، کلا.
‫بزن به چاک.
‫- بذار توضیح بدم. ‫- نه، نزدیک نیا.
‫تو مارکو کارانانته‌ای. ‫توی یتیم‌خونه‌ی آکوا روزا بزرگ شدی.
‫از سال 1997 تا 2004. درسته؟
‫چی می‌خوای؟
‫که راجع به اون سال‌ها حرف بزنیم.
‫می‌دونی چقدر طول کشید فراموششون کنم...
‫اون هم با کمک روانشناس، ‫قرص و روان‌پزشک‌ها؟
‫چقدر می‌خوای بدی که دوباره یادم بیاد؟
‫اون‌قدر پول ندارم.
‫ولی منم به اندازه‌ی کافی ‫قرص و روان‌پزشک دیدم.
‫اگه چیزی هست که نتونستی ‫فراموش کنی، می‌تونی به من بگی.
‫می‌خوام بخوابم. خسته‌ام.
‫اینجا رستورانه، می‌تونی بیای غذا بخوری...
‫ولی اگه بیای دنبالم واسه چنین مزخرفاتی...
‫نگران نباش، از قبل برنامه داشتم که برگردم.
‫- اون اختاپوس واقعا عالی بود. ‫- دفعه‌ی بعد گوشت رو امتحان کن.
‫باور کن، هیچکس مثل من پوشت درست نمی‌کنه.
‫باید سرآشپز کشتی تفریحی می‌شدم، ‫نه که توی این خراب‌شده باشم...
‫- بله؟ ‫- می‌خوام یه تماس بگیرم.
‫تلفن فقط واسه تماس‌های داخلیه. ‫ببخشید.
‫تماس کوتاهیه... ضروریه. ‫وگرنه اصرار نمی‌کردم.
‫نمی‌تونی از موبایل خودت استفاده کنی؟
‫اگه می‌تونستم که از شما نمی‌خواستم.
‫خیلی لطف می‌کنی اگه واسم تماس بگیری.
‫من هیچ تماسی نمی‌گیرم. ‫کاری که نفهمم، انجام نمی‌دم.
‫به‌علاوه، این تلفن فقط ‫ برای تماس‌های داخلیه.
‫بنویس به حساب اتاقم. خب؟
‫باشه.
‫پنج یورو می‌شه، حتی اگه کسی جواب نده.
‫و پنج یورو هم هر بار که ‫ اون شماره تماس بگیره.
‫قبوله؟
‫باشه خانم. حالا خواهشا با این ‫ شماره تماس بگیر...
‫و بگو که اشتباه گرفتی، خیلی ممنون می‌شم.
‫دلیل این کار رو نفهمیدم، ‫کاری که نفهمم، انجام نمی‌دم.
‫فقط می‌خوام بفهمم دخترم هنوز زنده‌ست یا نه.
‫الو؟
‫ببخشید، اشتباه گرفتم.
‫دخترت زنده‌ست. امر دیگه‌ای نبود؟
‫خیلی بودیم.
‫خیلی زیاد.
‫خیلی آدم‌های عجیبی بودن... ‫خیلی عجیب. منم یکیشون بودم.
‫عجیب؟ یعنی خشن؟
‫آره، خشن.
‫خدا می‌دونه چند بار دعوا کردم.
‫وقتی احساس خفگی می‌کنی دعوا می‌کنی... ‫واسه این که خودت رو آزاد کنی.
‫مسئولین اونجا چی؟
‫یه مشت عوضی بودن. ولی خب، ‫شغلشون این بود که عوضی باشن.
‫که ما رو ادب کنن...
‫قانون بذارن، حتی بزننمون.
‫با وجود این همه سالی که اونجا بودی ‫ خیلی بد در نیومدی...
‫دیگه بدتر از اون نمی‌شد...
‫علاوه بر این...
‫تنها راهی که می‌شه ‫برای بعضی‌ها آینده‌ی بهتری ساخت...
‫اینه که حال وحشتناکی براشون درست کنی.
‫ایده‌ی خودته؟
‫خیلی فلسفی بود؟
‫گیرم انداختی.
‫نه، حرف یه پروفسوری بود که ‫اومده بود داوطلبی یا یه همچین چیزی...
‫ای کاش نمی‌اومد.
‫کی بود؟
‫کسی نبود که بتونی دستگیرش کنی. ‫مرده.
‫خیلی وقته مُرده. همون موقع هم ‫یه پاش لب گور بود.
‫سرطان داشت، لاعلاج.
‫با اون نطق‌های مزخرفش درباره‌ی مرگ، ‫مغز ما رو می‌خورد...
‫ممنون استاد بدیهیات! ‫وقتی داری می‌میری زندگی بی‌معنا می‌شه دیگه.
‫مطمئنی که مرده؟
‫آره، کاملا مطمئنم.
‫روزی که بهمون خبر دادن مُرده رو یادمه. ‫ هورا! بالاخره.
‫اسمش یادت مونده؟
‫جای دیگه‌ای هم داوطلبی کرده بود؟
‫آمبروزولی...
‫پروفسور دانیله آمبروزولی.
‫بقیه‌اش با خودت. کار توئه نه من.
‫[«کودک خفته»، کتابی بحث‌برانگیز ‫از سال 2001...]
‫[مخروط سایه]
‫[متولد سوم ژانویه 1942]
‫[ادبیات ایتالیایی - آموزش نیازهای ویژه]
‫[علاوه بر تدریس، روی تکامل روانی ‫کودکان مطالعه می‌کرد]
‫- عالیه. ‫- محشره.
‫برای ما عالیه.
‫ما سه ‌تا.
‫ببخشید؟
‫ببخشید...
‫می‌شه بریم بیرون حرف بزنیم؟ ‫خودمون دو تایی.
‫دیدی؟ عاشق خونه شد.
‫منم همین‌طور.
‫ببخشید که نصفه‌شب بهت پیام دادم...
‫خوبه.
‫ما عاشق این خونه‌ایم.
‫واسه ما حرف نداره.
‫یعنی...
‫ایده‌ی خرید خونه ‫در حالی که منتظر بچه‌ایم.
‫همه‌چیز خیلی... محشره.
‫فقط یه مشکل کوچیک هست. ‫ولی راه ‌حل داره.
‫ما بیست هزار یورو نداریم.
‫اصلا نداریم. یعنی در حال حاضر.
‫ولی می‌ترسم اگه صبر کنیم، ‫خونه رو از دست بدیم.
‫برای همین خواستم باهات صحبت کنم.
‫می‌تونستیم وقتی خونه رو نشونمون دادی ‫خودمون رو بی‌تفاوت نشون بدیم...
‫ولی ما اینطوری نیستیم.
‫نمی‌خوایم سرت کلاه بذاریم.
‫راستشو بخوای...
‫فقط ده هزار تا داریم که بهت بدیم.
‫نقد.
‫باشه، قبوله.
‫ممنون.
‫ممنونم.
‫نمی‌دونم چطور تشکر کنم. ‫آدم فوق‌العاده‌ای هستی، مرسی.
‫نظرت چیه دوست دخترم رو صدا کنم بیاد ‫ که ازش خواستگاری کنم؟
‫حتی حلقه هم ندارم ولی زمان‌بندیش عالیه...
‫مخصوصا بعد از این خبر خوبی که دادی...
‫خب، فک کنم فعلا کافیه. ‫مرسی.
‫خیلی ممنون.
‫عزیزم؟
‫عزیزم...
‫عزیزم، بیا اینجا.
‫این آقا رویای ما رو واقعی کرد.
‫واقعا؟
‫آره؟
‫ممنونم.
‫هر وقت خواستی بیا اینجا، ‫قدمت روی چشم!
‫حتی برای قهوه یا اگه خواستی ببینی ‫خونه توی چه وضعیه...
‫همیشه قدمت روی چشم.
‫اسم بچه‌مون رو چی دوست داری بذاری؟
‫اولین اسمی که به ذهنت می‌رسه.
‫انزو.
‫اگه دختر باشه؟
‫خیلی...
‫عالی می‌شه.
‫تا حالا به این فکر کردی که ‫قاتلی که دنبالش هستی، زن باشه؟
‫نه، هیچ‌وقت.
‫هیچ‌وقت...
‫هیچ‌کدوممون فکر نکردیم.
‫تف به این تفکر مردسالارانه.
‫چی می‌خوای بدونی؟
‫اون‌ها کی بودن...
‫کدومشون به اون استاد توجه می‌کردن...
‫کدومشون جذبش شده بودن...
‫یا تحت تاثیرش قرار گرفته بودن...
‫نمی‌دونم.
‫من یه بچه تپل و خجالتی بودم...
‫و اصلا به دخترها نگاه نمی‌کردم.
‫هنوزم برام سخته.
‫از آدم اشتباهی پرسیدی.
‫من فقط آشپزی بلدم، همین.
‫باید از خودمون خجالت بکشیم...
‫که این‌همه تلاش می‌کنیم ‫تا به خودمون ثابت کنیم...
‫که بودنمون روی این زمین تصادفی نبوده.
‫بدن انسان هیچ‌وقت به اندازه‌ی ‫ هنگام سوختنش واقعی نیست...
‫هنگامی که درحال تبدیل به چیزیست ‫که همیشه مقصدش بوده.
‫خاکستر.
‫پوچی.
‫کافیه.
‫استاد هم همین‌جوری حرف می‌زد، نه؟
‫آره.
‫همین‌جوری حرف می‌زد.
‫[جنسیت]
‫[زن]
‫آرامش و ثروت می‌بینم.
‫حالا که مهارتت توی فالگیری تعریفی نداره...
‫بیا از گذشته‌ات توی ‫یتیم‌خونه آکوا روزا بگو.
‫- تو کی هستی؟ ‫- یه آدم آروم.
‫و پولدار.
‫چی می‌خوای بدونی؟
‫پروفسور آمبروزولی رو یادته؟
‫و این دخترها، کدومشون عجیب‌ترین بودن؟
‫همه رو یادم نیست.
‫فقط اون‌هایی که از همه عجیب‌تر بودن.
‫این...
‫و این.
‫حالا اون‌هایی که خشن‌تر بودن.
‫این...
‫و این.
‫و کی نزدیک‌ترین رابطه رو با ‫ استاد آمبروزولی داشت؟
‫این.
‫پاتریزیا پیزکوپو. در موردش بگو.
‫اذیتش می‌کردیم، ‫ولی قضیه‌ی با اون فرق داشت.
‫انگار خوشش می‌اومد.
‫می‌زدیمش، بهش توهین می‌کردیم، ‫سمتش تف می‌کردیم.
‫ولی همیشه بیشتر می‌خواست.
‫همیشه نگاهش طوری بود که...
‫نمی‌تونم توضیح بدم، ولی می‌ترسیدم.
‫هیچ‌وقت نمی‌فهمیدی چی می‌خواد...
‫تو دنیای خودش زندگی می‌کرد.
‫یادم میاد وقتی اجازه می‌دادن برای ‫کریسمس یا تعطیلات بریم بیرون...
‫همیشه دوست داشت که توی یتیم‌خونه بمونه.
‫هیچ‌وقت حرف نمی‌زد.
‫انگار همون چیزی که اونجا داشت ‫براش کافی بود.
‫حتی اگه هیچی نداشت. ‫هیچ‌کدوممون نداشتیم.
‫و رابطش با پروفسور آمبروزولی؟
‫اون دو تا محبوب همدیگه بودن.
‫ازشون متنفر بودم، حالم رو بهم می‌زدن.
‫همیشه مطمئن بودم که سکس می‌کنن.
‫شاید هم می‌کردن.
‫یه بار ازش پرسیدم دوست داره ‫کیرش رو ساک بزنه یا نه.
‫با همون قیافه مسخره‌اش زل زد بهم و گفت...
‫نمی‌خواد کیرش رو بخوره...
‫می‌خواد سرطانش رو بخوره.
‫یه روانی به تمام معنا بود.
‫می‌دونی الان کجاست؟ چیکار می‌کنه؟
‫دیگه با کسی در ارتباط نیستم.
‫ولی از همه بیشتر با اون. ‫خوشبختانه.
‫ساکت...
‫دارم عکس می‌گیرم، خفه!
‫آروم باشید و تکون نخورید.
‫قد بلندها به دیوار تکیه بدن.
‫صاف بایستید.
‫صاف‌تر.
‫قوز نکنید!
‫به من نگاه کنید. ‫عکس که کاری نداره.
‫تو بیا جلو وایسا.
‫بدو.
‫خب تکون نخورید. فقط یه لحظه.
‫صاف بایستید.
‫خب...
‫منم آمبرا.
‫یکم پول واست آوردم. ده هزار یورو.
‫می‌خوام یه بار دیگه ببینمت ‫که این پول رو بدم بهت.
‫پول نقده، دیگه راهی نیست که بدمش بهت.
‫بعدش از زندگیت می‌رم، قول می‌دم.
‫پول کو؟
‫بدو، یخ زدم.
‫چرا خونه نیستی؟
‫دو تا دلیل داره.
‫اول از همه، ‫دارم روی یه پرونده تحقیق می‌کنم.
‫فکر کنم بالاخره به سرنخ درست رسیدم.
‫پولم کجاست؟
‫دوم این که خونه رو فروختم.
‫این الان ده هزار یوروئه؟
‫حتی نصفش هم نیست...
‫همین قدر دارم.
‫این که ده هزار تا نیست.
‫چرا، هست.
‫باید زود برم.
‫می‌خوام از اینجا برم.
‫بمون.
‫وقتی کوچیک بودی...
‫همیشه با هم بودیم.
‫بیشتر از هر چیزی توی دنیا دوست داشتم...
‫که از سر کار بیام خونه ‫و پیشت باشم.
‫بعدش کم‌کم بزرگ شدی...
‫فقط یه ذره، چند سالی گذشت...
‫چهار، پنج سالت بود...
‫و در مورد من دیگه یه چیزی درست نبود.
‫حالم خوب نبود.
‫رفتم دکتر ببینم چه بلایی داره سرم میاد...
‫ولی جواب‌هایی که بهم دادن ‫ دیگه راهی واسم نذاشت.
‫بدنم...
‫تو رو می‌خواست.
‫نمی‌دونستم چرا این‌جوری شده.
‫تا اون موقع هیچ‌وقت این اتفاق نیفتاده بود.
‫ولی بدنم تو رو می‌خواست.
‫ذهنم تو رو می‌خواست.
‫نمی‌تونستم کنارت باشم...
‫بدون این که اون افکار وحشتناک سراغم بیان، ‫سعی کردم باهاشون بجنگم.
‫برای همین تصمیمی گرفتم که پدرانه بود.
‫برای این‌که هیچ شانسی برای آسیب زدن ‫ بهت نباشه...
‫باید می‌رفتم...
‫ترکت کردم.
‫تا نجاتت بدم.
‫تا نجات...
‫پس بچه‌بازی.
‫من هیچ‌وقت به هیچ‌کس تجاوز نکردم.
‫بچه‌بازی.
‫من از این اختلال چندش‌آور رنج می‌برم...
‫ولی هیچ‌وقت به کسی آسیب نزدم.
‫هر روز زندگیم باهاش جنگیدم ‫و نذاشتم منو شکست بده.
‫حالم ازت به هم می‌خوره.
‫بچه‌بازی.
‫هیولایی.
‫نه، کسی که بهش تن بده و عمل کنه چندشه، ‫کسی که تسلیم بشه.
‫من همیشه مقاومت کردم...
‫قرص خوردم...
‫تحت درمان بودم...
‫حتی...
‫همه چیزم رو از دست دادم.
‫ولی هیچ ‌وقت به کسی دست نزدم.
‫خب؟
‫حالا می‌خوای من رو بکنی؟
‫ببین آخه کجاییم...
‫یه اتاق کثیف توی یه هتل ارزون...
‫عالیه دیگه، نه؟
‫می‌خوای فرو کنی توی من؟
‫چی داری می‌گی آمبرا؟
‫بابایی دیگه نمی‌خواد من رو بکنه ‫ چون دیگه بزرگ شدم.
‫لعنت بهت آمبرا.
‫لعنت به من؟
‫لعنت به تو! لعنت به تو!
‫لعنت به تو!
‫حالم ازت بهم می‌خوره! ‫می‌خواستی من رو بکنی!
‫من از همه‌چیز گذشتم که بهت آسیب نزنم.
‫هیچ‌وقت بهت دست نزدم.
‫هیچ‌وقت.
‫همه‌چیز رو نابود کردی!
‫همه‌چیز رو به فنا دادی!
‫چون کیرت هوس دختربچه می‌کرد!
‫بس کن!
‫می‌خوای بدونی درد چیه؟
‫بس کن کثافت!
‫سعی نکن کاری کنی دلم واست بسوزه!
‫می‌خوای ببینی؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫چی خوردی؟
‫آمبرا، بالا بیار.
‫زود.
‫زود بالا بیار.
‫بالا بیار.
‫دهنت رو باز کن. بالا بیار آمبرا.
‫بالا بیار.
‫- کامل بالا بیار. ‫- دیگه نمی‌خوام ببینمت!
‫بذار راحت باشم!
‫زود، کامل بالا بیار.
‫کامل بالا بیار.
‫نامه‌هایی که توی صحنه‌های جرم پیدا شدن ‫و خود محققین منتشرشون کردن...
‫چهره‌ی واضح‌تری از قاتل زنجیره‌ای ‫که هنوز آزاده، نشون می‌دن...
‫که بهش لقب داستایفسکی دادن.
‫«قتلی آرام و بی‌سروصدا»، ‫همون‌طور که داستایفسکی نوشته...
‫بعد از این که یه گلوله توی سر ‫کامیلا ویالی خالی کرد.
‫اینجا داره توی منزل روستاییشون ‫ لبخند می‌زنه...
‫جایی که همراه پدر و مادرش کشته شد.
‫این چیزیه که باید ‫از همون اول به بچه‌ها گفت...
‫ما اشتباه کردیم که شما رو به دنیا آوردیم.
‫که شما رو گذاشتیم توی این دنیا، ‫روی این خارها.
‫همه‌ی ما فقط دنبال یکی می‌گردیم ‫که وحشت این دنیا رو برامون تحمل کنه.
‫این هم یه نقل ‌قول دیگه از داستایفسکیه...
‫که بعد از چاقو زدن به محمد یوسف ‫ پنجاه و دو ساله نوشته...