اون زنده‌ست!
هی!
بیا تو.
پلیس! تکون نخور!
اوضاع غم‌انگیزی بود وقتی که گیر افتادن تو رویاهات
در واقع یه جورایی باعث آسودگی خیال می‌شد.
یه چیزاییت تغییر میکنه وقتی به
زندانی شدن فکر میکنی
شروع می‌کنی همه‌چیز رو با وضوح بیشتری دیدن،
با دقت و جزئیات باورنکردنی،
انگار مغزت از قبل داره تلاش می‌کنه تا خاطره‌ی هر چیزی
که قراره از دست بدی رو ضبط و بایگانی کنه.
و بعدش، نوع نگاه بقیه به توئه.
می‌تونم کمکتون کنم، رفقا؟
روز خوبی داشته باشید.
صبح بخیر، آقای کوپر.
لادی.
امیدوار بودم بتونم یه لحظه تو دفتر باهاتون صحبت کنم،
وقتی ضربه زدنتون تموم شد.
- در مورد چی؟ - ببخشید؟
خب، من حدود ده ساله عضو این باشگاه هستم،
شما هیچوقت قبلاً منو به دفترتون نخواستید.
پس فقط می‌خوام بدونم قضیه چیه.
امیدوار بودم بتونیم این صحبت رو
در یه محیط خصوصی‌تر انجام بدیم.
چرا همون چیزی که برای گفتنش اومدی اینجا رو بهم نمیگی، لادی؟
خب، ببین،
این مشخصاً یه مسئله حساسیه
و مطمئنم می‌دونی که چقدر برای عضویت شما اینجا تو باشگاه ارزش قائلیم.
خب، شنیدنش واقعاً خوبه.
قضیه اینه که، هیئت مدیره جلسه داشت، و...
ما احساس می‌کنیم بهتره اگه عضویت شما رو به تعلیق دربیاریم،
فقط تا وقتی که مشکلات فعلی شما...
حل و فصل بشه.
- می‌فهمم. - واقعاً متاسفم در این مورد، کوپ.
بهم بگو، هیئت مدیره به کدوم یکی از آیین‌نامه‌های باشگاه استناد کرده
تا بهتون وجاهت قانونی بده که منو بیرون کنید؟
یالا، کوپ. قضیه این نیست.
چون اگه درست یادم بیاد، اگه من مرتکب هرگونه تخلفی شده بودم،
که نشدم، اونوقت باشگاه باید کتباً به من اطلاع می‌داد
و تنها پس از سه بار چنین اخطاری
می‌تونستن اقدامات انضباطی رو شروع کنن
تا اخراج منو توصیه کنن.
تو به جرم قتل دستگیر شدی.
من کسی رو نکشتم.
خب، من از کجا بدونم؟
خدایا، فکر کنم حق با توئه، لادی.
واقعاً هیچ راهی برای دونستن نیست.
ولی اگه حتی کوچکترین شانسی وجود داشته باشه
که من اون قاتل خونسردی باشم که تو فکر می‌کنی،
واقعاً می‌خوای همین الان با من در بیفتی؟
من می‌خوام سطل توپمو تموم کنم.
ممنون، رفیق.
مِل.
هی. اوه، خدا.
هنوز درد داری؟
می‌دونی، رو رژیم ثابت وایکودین هستم. (Vicodin: نوعی مسکن قوی)
اوه، خوبه.
پرکوست به وایکودین کمک می‌کنه. (Percocet: نوعی مسکن قوی دیگر)
تو چطور؟
یعنی، بهتر از اینم بودم.
آره.
برامون سبزیجات خام آوردم. (Crudités: سبزیجات خام برش‌خورده که معمولاً با سس سرو می‌شود)
ممنونم.
باید بگم، وقتی بهم پیام دادی تعجب کردم.
برام سواله، چی می‌دونی.
در مورد چی چی می‌دونم؟
نمی‌دونم. هرچیزی.
باید یه کم دقیق‌تر بگی.
خدایا بارنی، بازجویی نیست که.
این چیه؟
سند خونه‌ته.
نصف سهمشو به نام تو زده.
می‌خواستم بیارمش، ولی وقتی تو خواستی همدیگه رو ببینیم…
فکر می‌کنه میره زندان.
داره دفاعی بازی می‌کنه، دارایی‌ها رو تو دستای تو امن نگه می‌داره.
- کار هوشمندانه‌ایه. - اگه فکر می‌کنی میری زندان.
ما اینجا تو وضعیت نامشخصی هستیم، مِل.
- اوه، خدای من، بچه‌هام. - بچه‌ها خوب میشن، باشه؟
و تو هم همینطور.
اگه اون بره زندان.
تو سپرده‌های دانشگاهشون رو داری،
دارایی‌های بازنشستگی همه‌ش به نام توئه.
اگه تو تنگنا افتادی، می‌تونی با یه وام مسکن از خونه استفاده کنی. (HELOC: نوعی وام با وثیقه مسکن)
نکتش اینه ، اوضاعتون اوکی میمونه
یه چیزی در مورد اون هست.
می‌دونم. می‌شناسمش.
حتی از قبل از مرگ پاول. فقط... نمی‌تونم بفهمم.
از وقتی اخراج شده چیکار می‌کرده؟
در مورد اون بهت گفته؟
آره. ولی چی رو بهم نمیگه؟
حتی اگه می‌دونستم هم، احتمالاً بهت نمی‌گفتم.
- دارم سعی می‌کنم کمکش کنم. - فکر کنم دیگه از این حرفا گذشته، مگه نه؟
هردومون باید قبول کنیم که تنها کسی
که الان می‌تونه به کوپ کمک کنه، خود کوپه.
- باید از اینجا برم. نمی‌تونم... - آره.
- منو در جریان بذار. - تو هم همینطور.
بوو!
یه جورایی حال و هوای این اتاق گرفته‌ست. کس دیگه‌ای هم این حسو داره؟
اَلی.
من متوجه شدم، تو همچین موقعیت‌هایی،
به عهده آدم دوقطبی اتاقه که سر صحبتو باز کنه.
خب، می‌دونم الان دوران ترسناکیه و همه‌مون داریم به یه چیز فکر می‌کنیم،
پس من فقط میرم جلو و میگم...
آره، من با نامزد سابقم رابطه جنسی داشتم.
ببخشید، چی الان؟
من با بروس می‌خوابم.
پشمام، اَلی.
- قضاوتم نکن، رفیق. - قضاوتت نمی‌کنم.
- فقط ایده خیلی بدیه. - و کردنِ سَم لِویت نابغه بود؟
مراعات نداری؟
چی، فکر می‌کنی اونا نمی‌دونن؟
فکر می‌کنی کس دیگه‌ای تو این شهر مونده که ندونه؟
- دارو هاتو قطع کردی؟ - چرا؟
باید دارو هامو قطع کنم تا بتونم سکس کنم؟
تو دارو هاتو قطع کردی؟
آره! باید دارو هامو قطع کنم تا بتونم سکس کنم!
خب، حداقل سکس خوب.
چرا باید دارو هاتو قطع کنی تا سکس خوب داشته باشی؟
- پشمام توری. - سوال علمیه
تو می‌خوای در این مورد نظر بدی؟
- عمراً. - باهوش.
با دارو ها ارضا نمیشم.
- داری شوخی می‌کنی لعنتی؟ - اوکی، فهمیدم.
- فکر کنم باید در موردش حرف بزنیم. - زندگی جنسی تو؟
در مورد این حقیقت که ممکنه بری زندان!
- تو در موردش حرف نمی‌زنی. - و دلیل خیلی خوبی هم براش هست.
- چی؟ - چون نمی‌خوام.
خب، این انتخاب محکمیه، اندی.
- کجا میری؟ - اجرا دارم.
- بروس هم اونجا میاد؟ - نه، پیچوندتم.
- عوضی. - آره.
- بعداً می‌بینمت. - هی، نه، وایسا، می‌خوام باهات بیام.
همه کجا دارن میرن؟
بابا، فقط می‌خوام اجراشو ببینم.
- یالا دیگه. - آره، منم همینطور.
بزن بریم.
آره، ایده عالی‌ایه. بچه‌ها رو ببریم بار.
می‌خوام دختری باشم با بیشترین کیک
اون فقط اون چیزا رو دوست داره چون عاشق دیدن شکستنشونه
خیلی خوبه، نه؟
اون عالیه.
اونقدر واقعی نقش بازی می‌کنم که از نقش هم فراترم
و یه روزی تو هم مثل من درد می‌کشی
و یه روزی...
متاسفم. این آهنگ...
لعنتی.
قرار بود ازدواج کنم.
اوه، پسر.
این مال خیلی وقت پیشه.
داره چیکار می‌کنه؟
هرچی به سرش بزنه.
به هر حال، اسمش بروسه.
نکته اینه،
من گند زدم چون یه مشکلی با من هست.
با مغزم.
من، می‌دونی، دقیقاً بخوام بگم، خوب نیستم.
ولی اخیراً، داشتم فکر می‌کردم که شاید بروس هم اونقدر که فکر می‌کردم
خوب نیست.
می‌دونی، چون یه آدم خوب دوباره وارد زندگیت نمیشه
و بعد غیبش بزنه.
یه آدم خوب میذاره بهشون برگردونی
اون آلبوم «هول لایو ترو دیس»شون رو، (Hole Live Through This: آلبوم موسیقی)
که تونستی تقریباً یه دهه لعنتی نگهش داری. (آلبومی که قسمت قبلی برای بروس پس اورده بود)
همون دهه‌ای که تقریباً هرچیزی که داشتی رو از دست دادی.
به جز تو، اندی.
این برادر بزرگتر منه.
تو هیچوقت منو ول نکردی. حتی یه بار.
تو زندگیمو نجات دادی.
فقط آرزو می‌کنم یه نفر اون بیرون بود که مراقب تو باشه
همونجوری که تو مراقب منی چون می‌دونم الان واقعاً بهش احتیاج داری.
همین الان.
به هر حال، بروس به تلفنام جواب نمیده.
و این اصلاً خوب نیست.
آره، شاید من دیوونه باشم،
ولی اون کسیه که زن و بچه داره و تصمیم گرفته با نامزد سابق دوقطبیش سکس کنه
تو تخت خواهرزاده‌اش.
- اوه، یا خدا. - چی؟
اوه، لعنتی.
می‌دونم کثیف‌کاری بود و اشتباه بود،
ولی فکر می‌کردم صادقانه و واقعیه.
ولی حالا...
می‌دونم فقط داشت ازم استفاده می‌کرد.
و گور باباش.
من معشوقه پنهانی هیچکس نیستم.
- گور بابای بروس. - باشه.
آره.
آره، گور بابای اون یارو!
- اون لیاقت تو رو نداره! تو فوق‌العاده‌ای! - گور بابای بروس!
همینه. گور بابای بروس!
- گور بابای بروس. - گور بابای بروس.
گور بابای بروس! گور بابای بروس! گور بابای بروس!
گور بابای بروس! گور بابای بروس!
گور بابای بروس!
می‌دونی، مجبور نیستی تختتو به من بدی.
- می‌تونم رو کاناپه بخوابم. - مشکلی نیست.
من معمولاً آخرش همون پایین می‌خوابم.
آره. خب، اگه تو میگی.
پس امشب تو بار یه خبرایی بود، ها؟
آره، راک اند رول.
تو خوبی؟
یه جورایی هدف متحرکه.
- می‌تونم قرصای خودمو بخورم. - می‌تونی؟
کشور آزادیه.
ببین، اَلی، نمی‌دونم برای من چی پیش میاد.
اوضاع خوب به نظر نمیاد.
و باید بدونم که تو خوب خواهی بود، و بچه‌ها...
اونا به تو احتیاج خواهند داشت.
اندی...
داروهای لعنتیتو بخور.
خواهش می‌کنم.
- هی. - هی.
تو اینو نوشتی؟
آره، یه چیزیه که دارم روش کار می‌کنم.
تحسین‌برانگیزه.
امشب بهت خوش گذشت؟
آره، اون فوق‌العاده‌ست.
اون یه چیزیه.
می‌خوام یه چیزی بهت نشون بدم.
این ساعتو می‌بینی؟
اینو سالی که تو به دنیا اومدی گرفتم.
تو حدوداً سه ماهه بودی.
توری سه سالش بود...
و اوضاع سر کار خیلی خوب پیش نمی‌رفت...
و یه جورایی نگران بودم
که شاید لقمه بزرگتر از دهنم برداشتم.
می‌دونی، تازه این دو تا بچه خوشگل رو به دنیا آورده بودم
و یه جورایی نگران بودم که چطور می‌خوام خرجشونو بدم،
بهشون غذا بدم، امنیتشونو حفظ کنم، همه این چیزا.
و بعد از کنار این جواهرفروشی رد شدم و این ساعتو دیدم،
و خیلی گرون بود و می‌دونستم مادرت منو می‌کشه
اگه می‌خریدمش، ولی خریدم.
فقط سعی می‌کردم نترس به نظر بیام، می‌دونی، یا حس کنم اون چه حسی داره.
نقش بازی کن تا بهش برسی، می‌فهمی چی میگم؟
به هر حال، می‌دونم شما بچه‌ها این روزا خیلی ساعت دست نمی‌کنید،
ولی شاید یه روزی دست کنید، پس می‌خواستم تو داشته باشیش.
منم بعضی وقتا همین کارو می‌کنم.
چی؟
- می‌دونی، نقش بازی کن تا بهش برسی. - درسته.
خب، یکی از این روزا می‌فهمی که
تقریباً همه تو دنیا دارن همین کارو می‌کنن.
و اون موقع‌ست که اوضاع واقعاً وحشتناک میشه.
بندازش دستت.
ایناهاش.
خوشم میاد.
خوبه. میدیم اندازه‌ت کنن.
- می‌خوای اینو ببندم؟ - آره.
- شب بخیر، رفیق. - شب بخیر.
بیا تو.
- هی. - هی.
- اوضاع اینجا چطوره؟ - همه‌چی خوبه.
خب...
امشب سر شام، وقتی اَلی گفت باید در موردش حرف بزنیم...
باید در موردش حرف بزنیم؟
تو این کارو کردی؟
من پاول لِویت رو کشتم؟
نه، نکشتم.
تبریک میگم. در موردش حرف زدیم.
باشه.
شب بخیر.
می‌تونم...
rahman_134
کوپ، اینجا چیکار می‌کنی؟
در مورد این معامله تخفیف مجازات بهم بگو.
ما به قتل غیرعمد اعتراف می‌کنیم، باشه؟
معمولاً این یعنی ده سال، ولی دادستان دنبال یه برد سریعه،
پس فکر کنم بتونم رو هشت سال باهاش تمومش کنم.
هشت سال؟
شش ساله بیرون میای.
و تو یه جوری میگی انگار هیچی نیست.
داری با ۲۵ سال تا حبس ابد مقایسه‌ش می‌کنی.
ببین، اگه می‌خوای بری دادگاه،
من هر کاری بتونم می‌کنم تا پرونده‌شونو از هم بپاشونم.
ولی تو خوش‌بین نیستی.
اونا انگیزه، فرصت، شواهد پزشکی قانونی دارن
و اون تفنگ لعنتی تو ماشین تو بوده.
تحت بهترین شرایط هم، دادگاه ریسکیه.
- تو این مورد... - آره، من ۲۰ سال اخیر زندگیمو
صرف مقابله با ریسک کردم.
معامله تخفیف مجازات، سپر بلای توئه.
راه فرار نیست، ولی یه راه عبوره.
کسی اهمیت میده که من بی‌گناهم؟
نه.
خدایا، بچه‌هام.
آره. انتخاب وحشتناکیه.
خب، واقعاً انتخاب نیست، هست؟
باشه.
باشه چی؟
جلسه رو بذار.
استادت بهت وقت اضافه میده؟
آره، خانم داگلاس خیلی باحال بوده.
فردا باهاش حرف می‌زنم.
امکان نداره مجبور کنه این هفته تحویلش بدی،
با این همه اتفاقی که داره میفته...
آره.
- ساعت قشنگیه. - ممنون.
سلام.
- سلام. - من مِل هستم.
مامان هانتر هستم.
- اینم مورگان. - سلام، مورگان.
مورگان.
آدرال مورگان؟ (Adderall: دارویی برای درمان اختلال کم‌توجهی - بیش‌فعالی) (داروهای هانترو مصرف کرده بود)
- مامان. - ببخشید.
نه، اشکالی نداره.
برای شام می‌مونید؟
نه، ممنون. باید برم خونه.
مطمئنی؟ می‌خواستم چندتا همبرگر گیاهی درست کنم.
اشکالی نداره. چند دقیقه دیگه میرم.
چی رو مچته؟
فقط یه ساعته که بابا بهم داده.
بابا دیتوناشو بهت داده؟ (Daytona: مدل معروف ساعت رولکس)
- آره. - چرا باید این کارو بکنه؟
نمی‌دونم.
آره.
- سلام. - می‌تونم بیام تو؟
حتماً.
چی شده؟
تو هیچوقت قبلاً اینجا نیومده بودی.
متاسفم اینقدر به‌هم‌ریخته‌ست. اَلی یه چالش واقعیه.
چرا دیتوناتو به هانتر دادی؟
چون ساعتای دیگه هم دارم.
- آبجو می‌خوای؟ - نه، آبجو نمی‌خوام.
می‌خوام بهم قول بدی که زندان نمیری.
باشه، هر کاری بتونم می‌کنم. باشه؟
این یعنی چی؟ تو بی‌گناهی.
و با این حال نصف خونه رو به نام من می‌زنی.
داری دارایی‌های باارزشتو می‌بخشی.
یه ساعت قدیمیه.
این کارو نکن. اگر حداقل یه زمانی عاشقم بودی ، الان بهم دروغ نگو.
اوضاع خوب به نظر نمیاد.
شاید به یه معامله تخفیف مجازات فکر کنیم. (قبول کردن اتهام در ازای کاهش مجازات)
- چه جور معامله‌ای؟ - قتل غیرعمد.
ممکنه شش ساله بیام بیرون.
شوخی می‌کنی؟ شش سال؟
اگه دادگاه رو ببازم، ممکنه بقیه عمرم باشه.
چرا باید ببازی؟ تو که اونو نکشتی.
چون دنیا اینجوری کار نمی‌کنه، مِل!
لعنت بهش!
تو دنیای واقعی هیچی تضمین شده نیست.
می‌فهمی؟ یه لحظه چشم لعنتیتو از توپ برداری
همه‌چی عوض میشه.
خونه‌تو از دست میدی، بچه‌هات مثل غریبه‌ها میشن تو خونه خودت،
زنتو از دست میدی، خودتو از دست میدی.
باشه، به من گوش کن.
پدر مگی با دیوید گلسون گلف بازی می‌کنه.
اون بزرگترین وکیل مدافع تو کشوره.
موفقیت‌های باورنکردنی تو باطل کردن شواهد DNA
با کارشناسای پزشکی داشته.
اون گفت می‌تونه برات یه جلسه باهاش ترتیب بده...
اونم فقط همون کاری رو می‌کنه که کَت داره می‌کنه.
تو که نمی‌دونی. یا خدا.
می‌خوای توری و هانتر تو زندان به ملاقاتت بیان؟
می‌خوای به عنوان بچه‌هایی شناخته بشن که پدرشون به جرم قتل رفته زندان؟
- چون این نابودشون می‌کنه. - فکر می‌کنی من اینو نمی‌دونم؟
- خب، پس یه کاری در موردش بکن! - دارم سعی می‌کنم!
بیشتر تلاش کن، خودخواه لعنتی!
خدا.
یه لحظه‌ای بود که تو از ما دست کشیدی.
نه، یادم نمیاد کی بود،
ولی تقریباً مطمئنم دقیقاً همون لحظه‌ای بود
که باید با تمام وجود می‌جنگیدی.
سرزنشت نمی‌کنم، منم دست کشیدم. هردومون. ما گند زدیم، کوپ.
و همیشه باید باهاش زندگی کنیم.
ولی این، همین الان،
یکی دیگه از اون لحظه‌هاست، و بهت میگم، ازت التماس می‌کنم،
اون آدمی نباش که دست می‌کشه
دقیقاً تو لحظه‌ای که باید با تمام توانت بجنگی.
- مِل... - نکن.
خب، تازه با دادستان صحبت کردم، و بعد از کلی مِن و مِن کردن،
فکر کنم همون معامله‌ای میشه که امیدوار بودیم.
درسته؟
ببین، می‌دونم خیلی بده.
ولی با توجه به شرایط موجود...
شرایط به نظر اینطوره که
وکیلم پیشنهاد میده برای جرمی که مرتکب نشدم برم زندان.
من اون گزینه رو ارائه میدم، بله.
در این حین،
بازرس‌هامون پرونده رو بررسی می‌کنن
تا ببینن پلیس احتمالاً چی رو از قلم انداخته،
که، با توجه به اندازه و کمبود منابع اداره،
می‌تونه قابل توجه باشه.
من نمی‌تونم این معامله رو قبول کنم.
اگه فکر می‌کنی به خاطر نحوه استخدامت، تمام تلاشمو برات نمی‌کنم...
هیچ ربطی به اون نداره.
هیچی.
- من به فکر خانواده‌تم، کوپ. - منم همینطور.
و قبول کردن این معامله چه پیامی به اونا میده؟
که اونقدر دوستشون داری که حاضری... فدا کنی.
که من گناهکارم.
حالا من تو خیلی چیزا گناهکارم، ولی تو این یکی گناهکار نیستم.
هیچ معامله‌ای در کار نیست.
- کوپ... - هیچ معامله‌ای.
باشه.
اگه این تصمیم توئه، پس همینو انجام میدیم.
ولی باید یه کم بیشتر بهم اطلاعات بدی تا بتونم کار کنم.
باشه، بیا از اول شروع کنیم.
چرا DNA تو تو صحنه جرم بود؟
من همش اونجا بودم. ما با هم رابطه داشتیم.
- که در موردش دروغ گفتی. - اونم همینطور.
چرا هیچکس بیشتر به اون مشکوک نیست؟
اینا سوابق تلفن سَمه.
اوکی. دکل‌های تلفن همراه تأیید می‌کنن که اون شب
که پاول کشته شد، تو بوستون بوده. پدر و مادرش تأیید کردن.
عکس‌هایی از جشن تولد هنری دارن.
می‌تونست کسی رو استخدام کرده باشه تا بکشتش.
و اون یه نفر می‌تونست تو باشی.
اونا داشتن یه طلاق ناجور رو می‌گذروندن،
تو مشکل مالی داری، شما عاشق هم بودید.
یعنی، می‌تونی ببینی چطور ممکنه به نظر بیاد.
پس چرا من اینجا نیستم؟
چی؟
ما همش با هم تماس می‌گرفتیم و پیام می‌دادیم.
شماره من اینجا نیست.
چه شماره‌ای از اون داری؟
یه گوشی دوم؟
درسته. می‌تونست یکیشو تو بوستون جا گذاشته باشه.
این یه شماره ناشناسه و چندتا عکس سکسی بی‌چهره.
این می‌تونه سینه‌های هر کسی باشه. دقیقاً مدرک جرم نیست.
یالا دیگه. اینا سینه‌های سَمه.
که منم میگم، خب که چی؟
شما با شماره تلفن اشتباهی، عدم حضورشو تأیید کردید.
ما حساب رو تأیید کردیم.
و از هر دو والدینش هم تأییدیه گرفتیم.
چون مگه کدوم پدر و مادری برای دخترشون دروغ میگن؟
- اونا دروغ نمی‌گفتن. - خب، منم نمیگم.
یادم بنداز، افسر هرناندز، رو چندتا پرونده قتل کار کردی؟
اوکی، گوش کن، خانم...
به من نگو خانم.
می‌تونی ثابت کنی...
که اون شماره دیگه مال سامانتا لِویته؟
ببخشید، این وظیفه شما نیست؟
ما نمی‌تونیم هر شماره‌ای که دلمون خواست رو بررسی کنیم.
باید از قاضی حکم بگیریم.
- وکیل شما اینو می‌دونه. - پس برو این کارو بکن!
اگه خود گوشی رو داشتم می‌تونستم بهش ربطش بدم،
و اونوقت می‌تونستم برای گرفتن حکم دلیل بیارم. ولی ندارمش.
زندگی موکل من در خطره.
کار لعنتیتو انجام بده.
- بیا بریم. - داریم میریم؟
آره.
باشه.
خب... هی. باید اون گوشیو پیدا کنیم.
ما تازه رو اون گوشی کار کردیم. به بن‌بست خوردیم.
پس، چی؟ همینه؟
ببین، حتی اگه گوشی رو هم داشتیم،
فقط در صورتی معنی‌دار بود که سَم پاول رو کشته باشه.
و من باور نمی‌کنم اون کشته باشتش، بیشتر از اینکه باور کنم تو این کارو کردی.
خب، پس چرا سَم از اول این گوشی دیگه رو رو نکرد؟
به همون دلیلی که هردوتون در مورد رابطه‌تون دروغ گفتید.
ببین، میدم بازرس‌هامون بررسیش کنن، ولی به احتمال زیاد اون گوشی دیگه از بین رفته.
باید اینو جواب بدم.
هی.
آره.
نه، هنوز اون فایل‌ها رو نگرفتم.
لطفاً از درهای در حال بسته شدن فاصله بگیرید.
- اِلِنا. - یا خدا، کوپ.
- چه غلطی می‌کنی؟ - باید باهات حرف بزنم، باشه؟
متاسفم، می‌خواستم زنگ بزنم، ولی نمی‌خواستم زنگ بزنم، پس...
غریزه خوبیه. شاید باید با...
باشه! فقط به کمکت احتیاج دارم. خواهش می‌کنم.
چرا باید بهت کمک کنم؟
نمی‌دونم، برای شروع، اون صد هزار دلار و خورده‌ای
که ازم دزدیدی چطور؟
چی، نمی‌خواستم کس دیگه‌ای پیداش کنه در صورتی که تو بیرون نمی‌اومدی.
- می‌دونی؟ - این یه جور عذرخواهی مسخره‌ست.
- من به اون پول احتیاج داشتم و تو اینو می‌دونی. - خیلی خب، ببین...
می‌دونم، متاسفم. اوضاع یه کم دیوونه‌وار شده، ولی...
- اونا تو رو به جرم قتل دستگیر کردن! - همونطور که گفتم، ولی ببین، من...
- تو این کارو کردی؟ تو اونو کشتی؟ - البته که نه.
- البته که نه؟ نمی‌دونم. - جسد اونجا بود وقتی من رسیدم.
- پس تو اونجا بودی؟ - باشه؟
- یا خدا - باشه. فقط برو، کوپ.
کون‌کش.
چه غلطی می‌کنی؟
درمو شکستی.
ببخشید در مورد اون.
تو خوبی؟
خدا، سخت‌تر از چیزیه که به نظر میاد.
خب، حقت بود.
تو خونه سَم چیکار می‌کردی؟
فکر می‌کنی چیکار؟
و به من زنگ نزدی؟
قرار بود شریک باشیم.
خب، چون می‌دونستم اگه بهت می‌گفتم، بهم می‌گفتی که گند زدم.
و حق با تو بود.
دزدی از دوست‌دخترت؟ این گندکاریه.
خب، راستشو بخوای، اون از قبل منو ول کرده بود،
پس یه جورایی تو یه وضعیت مبهمی هستیم.
چی؟
خب، می‌خوای کمکم کنی یا نه؟
خب…
اِلِنا، سلام.
سلام خانم لِویت. خیلی متاسفم برای فقدانتون.
ممنونم.
نمی‌تونم بگم چقدر از اینکه پیشنهاد کمک بهم دادید، ممنونم.
- این... - برای اسپرانزا خیلی تکان‌دهنده بود (کارگر قبلیش که جنازه رو پیدا کرده بود)
که پاول رو اونجوری پیدا کرد.
و من فقط... بهش گفتم فقط... می‌دونی، هرچقدر وقت لازم داره استراحت کنه.
پس، می‌دونی، پلیس همه‌چیزو گشته.
مطمئنی نیک از اینکه یه روز تو رو از دست میده ناراحت نمیشه؟
نیک این روزا خیلی خونه نیست.
درسته.
من دارم میرم چندتا کار انجام بدم.
چند ساعتی نیستم.
همه‌چیز رو راحت پیدا می‌کنی؟
- بله خانم لِویت. من خوبم. - باشه. بعداً می‌بینمت.
- دوباره ممنونم. - خواهش می‌کنم.
- چطور پیش رفت؟ - همه‌چی خوبه. چند ساعت وقت داریم.
خیله خب. بزن بریم.
چی باعث میشه فکر کنی از شر این گوشی خلاص نشده؟
چون این تنها شانسمه.
تو از طبقه بالا شروع کن.
هَریز برگر؟
هی بهشون میگم «سس رو کنارش بذارید»،
ولی انگار دارم با دیوار حرف می‌زنم.
سس؟ اون که تخصصشونه.
آره، ولی همبرگرمو کثیف می‌کنه.
و میزتو.
چی برام داری؟
گزارش به‌روز شده پزشکی قانونی در مورد پاول لِویت اومده.
شبیه پلیسای تلویزیون شدم.
بازش نکردی؟
خطاب به تو بود.
کچاپیش می‌کنی.
- رو انگشتاته همین... - خفه شو.
باشه.
- چیزی توشه؟ - دو تا از سه تا شلیک گلوله
بعد از مرگ بوده.
این دیگه چه کوفتی یعنی؟
جِی مک‌اینرنی نوشته،
«وقتی بهت خیانت میشه، همه‌چیز نماد و کنایه میشه.»
و اگه دنبال نمادگرایی بودی،
من اونجا داشتم به خونه معشوقه سابقم دستبرد می‌زدم
تا یه گوشی پیدا کنم که تقریباً مطمئن بودم اونجا نیست
در تلاشی بی فایده برای رستگاری‌ای که مطمئن نبودم لیاقتشو دارم.
پر از این یقین خشمگین بودم که نه تنها به فنا رفتم،
بلکه خودم این بلا رو سر خودم آوردم.
کوپ.
کوپ. بیا اینجا.
اوه، خدای من!
یا حضرت عباس.
کوپ.
زهره‌ترکم کردی.
هیچکس پاول رو نکشته.
چی؟
خودش خودشو کشته.
ببین…
نمی‌دونم الان داری در مورد چی حرف می‌زنی، ولی باید بری.
و بعد تو حتماً به جسد مرده‌ش شلیک کردی،
تا سعی کنی شبیه قتل جلوه‌ش بدی.
باشه. عقلتو از دست دادی.
اینو یادت میاد؟
«سَم عزیز. اشتباه وحشتناکی کردم.
هیچ کلمه‌ای برای ابراز تاسفم از اینکه قدرتو ندونستم، پیدا نمی‌کنم،
که ازدواجمونو خراب کردم، خانواده‌مونو خراب کردم.
من به عنوان یه شوهر و یه مرد در حقت کوتاهی کردم، و اگه هیچی نباشه،
فقط بدون که به خاطر این نبود که دوستت نداشتم،
بیشتر از هر چیزی دوستت داشتم،
و همین چیزیه که اینو برام به شدت دردناک می‌کنه.
دوستت دارم.
پاول.»
از ته دل.
یه جورایی آخرش در مورد خودش حرف زده. خیلی پاول‌وار.
تو به خونه من دستبرد زدی؟
تو تو ماشین من اسلحه جاسازی کردی. فکر کنم بی‌حساب شدیم.
حدس می‌زنم بیمه عمر پاول
بند «عدم پرداخت در صورت خودکشی» داشته؟
علیرغم بی‌شمار ویژگی‌های فوق‌العاده‌ش،
معلوم شد پاول واقعاً تو پول خرج کردن بد بود.
تا موقع طلاق، تصویر کاملی از اوضاع نداشتم.
قرار بود خیلی کمتر از چیزی که حساب کرده بودم، گیرم بیاد.
این چیزیه که اتفاق میفته.
تو دختر جذاب دبیرستان بودی، ولی شش سال بعد، یه پیشخدمتی
چون پله ترقی تبدیل به یه تخته سنگ بزرگ شد.
شروع می‌کنی با رئیست خوابیدن.
شاید دنبال امنیت شغلی هستی، یا شاید فقط حوصله‌ت سر رفته.
بعد یه روز ازت خواستگاری می‌کنه.
انتظارشو نداشتی
ولی چیزی که می‌بینی یه خونه بزرگ و راحته،
امنیت مالی، و یه شانس برای اینکه بالاخره اون صدای تو سرتو ساکت کنی
که هیچوقت از پرسیدن «بعدش چی میشه؟» دست برنمیداره.
به یه دهکده اعیونی نقل مکان می‌کنی که هیچوقت اسمشو نشنیدی
به اسم وستمونت ویلیج.
تو اهل جنوب بوستونی، از دهکده‌ها سر در نمیاری.
با زن‌های دیگه آشنا میشی
و خودتو وقف از بین بردن آخرین اثرهای لهجه جنوبیت می‌کنی
و یاد می‌گیری چطور شلوار جین پاره بخری
که بیشتر از اجاره یه ماه آپارتمان قدیمیت قیمت داره.
و بعد، اون شلوارها شروع به تنگ شدن می‌کنن
و نه ماه بعد: بچه شماره یک.
شاید براش برنامه‌ریزی نکرده بودی،
ولی تقریباً همون موقعی که شروع کردی با پاول خوابیدن،
دیگه به برنامه‌ها اعتقادی نداشتی.
و این پسر کوچولو رو طوری دوست داری که هیچوقت کسی رو دوست نداشتی،
پس چند سال بعد یکی دیگه میاری.
و برای مدتی،
خانواده و دوست داری، و زندگی کامل به نظر میاد.
اون صدای تو سرت هنوز گاهی وقتا حرف میزنه،
ولی چیزی نیست که یه کم زاناکس و شراب «ویسپرینگ انجل» نتونه درستش کنه. (Xanax: داروی ضداضطراب؛ Whispering Angel: نوعی شراب رز)
و اینطور، با یه شکست در تخیل و عزت نفس پایین،
خودتو قانع می‌کنی که خوشحالی، همونطوری
که همه دوستات و همسایه‌هات به نظر میرسن.
چند سال بعد پاول تو رو به خاطر یه نسخه جوون‌تر از خودت ترک کرده.
کوپ همه اون چیزیه که پاول نیست.
خوش‌تیپه، سکسیه، بامزه‌ست، و هیچوقت واقعاً دوستت نخواهد داشت.
معلوم میشه حتی شاهزاده‌ها هم فقط قورباغه‌هایی هستن
تو پولوشرت‌های برونلو کوچینلی. (Brunello Cucinelli: برند لوکس ایتالیایی)
پس تو هم فرار می‌کنی میری پیش مامان و بابات تو بوستون.
فقط به یه استراحت از همه‌چی احتیاج داری.
و اون صدای تو سرت برگشته،
فریاد می‌زنه که همه‌چیزو از دست میدی و با رسوایی
از این سرزمین موعود طرد میشی.
و بعد پاول، مست از یه ترکیب خطرناک ویسکی و داروهای ضدروان‌پریشی،
به زور وارد خونه‌ت میشه.
همون خونه‌ای که ازش رفته بود تا با اون پیشخدمته بخوابه.
یه فرصت بهمون بده! خواهش می‌کنم، عزیزم.
من هیچوقت با تو آشتی نمی‌کنم.
- می‌خوام ببینمت. - قول میدم وقتی بیدار شدی،
یادت بیاد چقدر ازم متنفری
و، می‌دونی، از همه زنای بالای ۳۰ سال.
تو خونه منی؟ چه غلطی می‌کنی تو خونه من؟
- برات یه یادداشت نوشتم. - داری در مورد چی حرف می‌زنی؟
وایسا، پاول.
همینجا این کارو می‌کنم! به خدا قسم!
- تفنگو بذار زمین. - به خدا قسم!
فقط تفنگو بذار زمین!
و اون موقع‌ست که شوهر ۱۵ ساله‌ت جلو چشمت تو فیس‌تایم مغز خودشو می‌پاشونه.
پاول؟
پاول، گوشی رو بردار!
اوه، خدا.
پاول ۲۰ میلیون دلار بیمه عمر داره.
اینو می‌دونی چون پارسال بیمه‌نامه‌شو تمدید کرد.
اینجوری می‌فهمی که هنوزم می‌تونه با خودکشی باطل بشه.
برای سه چهار ساعت بعدی، یه لحظه هم واینمیستی
چون می‌دونی اگه وایسی، جرأتتو از دست میدی.
شروع کردی به استفاده از یه گوشی دوم
چون گوشی معمولیت هنوزدر رصد پاوله
و آخرین چیزی که لازم داشتی این بود که اون دیوونه حسود
از کوپ خبردار بشه.
و همین الان، اون گوشی دوم خیلی به درد می‌خوره.
حرف آخر اینه، نمی‌تونی بذاری خودکشی باشه.
حتی مرده‌ش هم، یه راهی پیدا کرد تا همه پولمونو به باد بده.
نمی‌تونستم بذارم این بلا رو سرمون بیاره.
می‌تونستی بری پلیس. حقیقتو بهشون بگی.
اون بیمه عمر آینده بچه‌هام بود.
پس تو هم تصمیم گرفتی مال منو دور بریزی.
باید با من مهربون‌تر می‌بودی.
این زندگی منه.
تو لیاقتشو نداری!
تو و همه اون پولدارای از خود راضی دیگه...
جوری راه میرید انگار خیلی آدم مهمی هستید،
انگار داشتن این همه پول چیزی رو ثابت می‌کنه،
در حالی که همه‌ش همینجوری بهتون داده شده.
من مجبور بودم سال‌ها هر شب بذارم اون عوضی عرق‌کرده روم بخوابه.
تحقیر پشت تحقیر رو تحمل کردم فقط برای اینکه اینجا باشم،
اینو داشته باشم، برای بچه‌هام، و برای خودم.
و داشتم از دستش می‌دادم
فقط به خاطر اینکه پاول نمی‌تونست پولشو تو بانک نگه داره
و دیکشو تو شلوارش.
نکته غم‌انگیزش اینه،
اصلاً نمی‌فهمی که چقدر می‌فهمم چه حسی داری.
من می‌فهمم.
و حق با توئه. باید باهات مهربون‌تر می‌بودم.
و برای اون متاسفم.
ولی من به خاطر تو زندان نمیرم.
وایسا، باید در مورد این حرف بزنیم.
تقریباً مطمئنم که همین الان حرف زدیم.
کوپ.
کو...
کوپ!
یا خدا، از کی تاحالا همه اینجا تفنگ دستشون گرفتن؟
- یکی باید اونو کشته باشه. - نمی‌تونی جدی باشی.
تو به خونه من دستبرد زدی.
تو بهم حمله کردی.
من از خودم در برابر مردی که شوهرمو کشت، دفاع کردم.
فقط یه چیزو فراموش کردی.
اون چیه؟
تو هم قاتل نیستی.
کوپ!
وایسا! کوپ!
- کوپ! - تو شهری که هیچی
و هیچکس اون چیزی نبود که به نظر می‌رسید،
یه جورایی منطقی بود که یه قتل واقعاً قتل نباشه.
عجیب بود که برای زنی که منو برای قتل پاپوش درست کرده بود، دلم می‌سوخت...
سمت راستت.
ولی سَم فقط سعی می‌کرد چیزی که مال اونه رو نگه داره،
و هیچکس بهتر از من اینو نمی‌فهمید.
همه‌مون به یه رویا باور کرده بودیم،
وعده بهشت حومه شهر.
و همه‌مون گول خورده بودیم که باور کنیم وقتی به اونجا رسیدیم،
مال ماست که نگهش داریم.
خونه‌های بزرگ و محکممون باعث میشد حس کنیم
یه تیکه کوچیک از ابدیت رو به چنگ آوردیم.
ولی لازم نبود خیلی عمیق بکنی تا پوسیدگی رو تو پی‌ها پیدا کنی.
همه‌ش فقط یه توهم élaboré بود،
جایی که جادوگر و تماشاچی یکی بودن.
و بعضی وقتا سخت بود بگی چی واقعیه
و چی فقط دود و آینه‌ست.
و بعد وقتایی بود که اصلاً سخت نبود.
بیا تو.
می‌دونم می‌خوای تنبیهش کنی، ولی اول معامله رو تموم کن.
می‌دونی چقدر براش سخت بوده که مجبور شده بهت زنگ بزنه.
اگه لوئنبرگر رو از دست بده، اونوقت دومینوها شروع به ریختن می‌کنن.
می‌دونه که به فنا رفته. یعنی، فقط اعداد و ارقامشون...
- من اعداد و ارقامو می‌دونم. - درسته. ببخشید.
والتر رو از ورمونت کشونده اینجا؟
دارم بهت میگم…
باشه، ممنونم.
بیلی و راسل تو یه اتاق.
باعث افتخاره.
- خوشحالم می‌بینمت، کوپ. - من قرار نیست عذرخواهی کنم.
داشتی پاتو از گلیمت درازتر می‌کردی.
- من برای عذرخواهی اینجا نیستم. - خوبه.
بریم سر اصل مطلب.
همونطور که خانم کراس بهتون گفت،
از وقتی رفتی، با لوئنبرگر به بن‌بست خوردیم.
هر کی رو که سراغشون می‌فرستم،
با دم لای پاشون برمی‌گردن.
سوئیسی‌های لعنتی فقط با تو معامله می‌کنن.
باید خیلی خوب ساک بزنی.
برت می‌گردونیم سر جات، حقوق عقب‌افتاده‌تو میدیم،
یه پاداش امضای قرارداد سخاوتمندانه هم اضافه می‌کنیم، هر جور که دوست داری ساختارشو بچین.
انگار هیچوقت نرفته بودی.
ولی من رفته بودم، والتر. جک جلوی همه اون آدما منو بیرون انداخت.
اوه، یالا دیگه، کوپ.
فکر می‌کنی کسی اون بیرون هست که ندونه من یه عوضی‌ام؟
باور کن، تو از این ماجرا مثل یه گل رز لعنتی خوشبو بیرون میای.
من ۲۰ درصد از لوئنبرگر، و ۲۵ درصد از کل سود رو می‌خوام.
گور بابات. ۱۲ درصد از سوئیسی‌ها.
۱۵ درصد از سود، وقتی که شروع به آوردن سرمایه تازه به شرکت کنن.
خب، لوئنبرگر کنار می‌کشه، هلمن می‌ترسه،
خانواده‌های نفتی تگزاس بوی خون به مشامشون می‌رسه،
بازپرداخت‌ها سریع‌تر از چیزی که بتونی پوشش بدی از راه میرسن
و این مکان دود میشه میره هوا.
و حساب سرمایه تو هم با ما میره.
- همه‌چیزو از دست میدی. - من از قبل همه‌چیزو از دست دادم.
۲۰ درصد از سوئیسی‌ها، ۲۵ درصد کلی.
می‌ترسم نفهمی مذاکره چطوری کار می‌کنه.
من مذاکره نمی‌کنم.
گور بابات!
این شرکت لعنتی منه!
اگه نتونی نگهش داری، مال تو نیست.
باشه. ۲۰ و ۲۵. مشروط به اینکه سوئیسی‌ها رو تحویل بدی.
فوراً.
تو و جک امشب به سوئیس پرواز می‌کنید.
من امشب کار دارم.
جت امشب ساعت ۱۱ از تتربورو حرکت می‌کنه.
مِری شماره هواپیما رو برات میفرسته
من و تو می‌تونیم تو هواپیما در مورد جزئیات صحبت کنیم.
معامله کردیم؟
حتماً.
جشن خیریه سرطان گوتنبرگ هر سال میلیون‌ها دلار
برای تحقیقات سرطان جمع‌آوری می‌کنه.
پیتر و دایان میلر سال‌هاست که اداره‌شو به عهده دارن،
همه‌مونو تحت فشار میذارن تا میز و بلیط بخت‌آزمایی بخریم.
و با گذشت زمان به یکی از بزرگترین رویدادهای سالانه
در تقویم اجتماعی وستچستر تبدیل شده بود.
دیده شدن اینجا به همه می‌گفت که تو سخاوتمندی،
از اون نوع سخاوتی که پول زیادی می‌خواد،
و اینطور، امر علم پزشکی پیشرفت می‌کرد
از طریق دو نیروی فشار اجتماعی و خودنمایی.
نمی‌دونی چقدر خیالمون راحت شد که تبرئه شدی.
نه اینکه هیچوقت باور کرده باشیم تو این کارو کردی.
این خوب در نیومد.
لعنتی. نمی‌دونم چطور در مورد این حرف بزنم.
هیچکدوممون نمی‌دونیم. اشکالی نداره.
پس چطوره دیگه تلاش نکنیم؟
- باشه. - اینم یه فکر.
- کوپ، سلام. - سلام. ممنونم.
فوق‌العاده به نظر میای. یا خدا!
ممنونم.
حالا این یه منظره خوشاینده.
- خوشحالم می‌بینمت. - این چطوره؟
- خودتو نگاه. - یه مدتی گذشته.
- خوشحالم می‌بینمت. - اوه، آره. میز عالی.
میز خوب.
هی، چطوری؟ بارنی کجاست؟
- فکر می‌کنی کجاست؟ - اوه، باشه. درسته.
آره. البته.
اوناهاش.
میز ۱۰.
سلام، خواهر. چطوری؟
- الان برمی‌گردم. آره. - باشه.
سلام، رفیق.
خب،
تو که ملکه مجلس شدی.
آره. هیچی مثل تبرئه شدن از یه اتهام قتل به آدم اعتبار اجتماعی نمیده.
تبریک میگم که قاتل نیستی.
خب، کی با جک ملاقات می‌کنی؟
قبلاً ملاقات کردم.
قبلاً ملاقات کردی.
و به من زنگ نمیزنی؟
خب، می‌دونستم اینجا می‌بینمت.
گور بابات. خب چی گفت؟
پیشنهاد قانع‌کننده‌ای بود.
چقدر قانع‌کننده؟
- دارم بهش فکر می‌کنم. - داری فکر می‌کنی…
آره، حتماً.
بیا برای این یکی وقت بذاریم، می‌دونی،
نمی‌خوای همه اون درآمد رو پس بگیری، مال منم شاملش میشه، می‌دونی،
- بدون اینکه واقعاً روش فکر کنی، درسته؟ - کوپ.
- هی، - خیلی خوشحالم می‌بینمت، مرد.
یه لحظه هم بهت شک نکردم.
هی. بیا برای این مرد چندتا نوشیدنی بگیریم، ها؟
یکی دارم.
آره، منظورت چیه؟
هی، یه مَکالن اینجا لازم داریم، باشه؟ (Macallan: نوعی ویسکی اسکاچ)
- ببخشید، بچه‌ها. - آره.
سلام، بچه‌ها.
- سلام. - سلام، بابا.
- سلام. - خوش اومدید. ممنون که اومدید.
- سلام. - مِل.
خیلی خوب به نظر میای. سلام، من اندرو هستم.
- سلام. - از آشناییتون خوشوقتم.
نمی‌دونم. این... نگاه کن کی اینجاست.
- سلام. - این طرف...
- سلام. - سلام.
خوبی؟
خوبم.
تیم تنیس رو فراموش کن.
یه سال دیگه وقت داری نگران پرینستون باشی.
می‌خوای با یه مربی تنیس حرفه‌ای کار کنی؟
تو مربی منی.
فقط میگم، مجبور نیستم باشم.
و منم میگم، چرا مجبوری.
ممنون.
به نظر میاد پسر کوچولومون یه چیزایی بارش هست.
تو چطور؟ با کسی رابطه داری؟
داشتم. پیچیده‌ست.
تحمل کردنم مشکله
مشکل بودن اشکالی نداره.
اگه نمی‌تونه مشکلاتتو تحمل کنه، گور باباش.
آره.
گور باباش.
آره.
باشه. من باید برم.
ولی تو تازه اومدی.
بهترین موقع برای رفتنه.
هی.
بعداً می‌بینمت. کاندوم استفاده کن.
- هی. - هی.
- میشه بهتون ملحق شم؟ - البته. آره.
- باشه. - الان برمی‌گردیم.
باشه.
داشتم بی‌وقفه سعی می‌کردم باهات تماس بگیرم.
می‌دونم.
فقط یه کم وقت لازم داشتم.
البته.
خیلی متاسفم.
تو لیاقت خیلی بهتر از اینا رو داری.
آره، داشتم.
ولی خودم با خودم این کارو کردم.
من عاشق زنی شدم که عاشق کس دیگه‌ای بود.
داری در مورد چی حرف می‌زنی؟
هیچی.
باشه. هیچی نگو. داره میاد.
ببرش.
چی؟ یه لحظه صبر کن.
اوه، نه. گیر من افتادی.
واو.
خوب به نظر میای.
فقط چون راسته اینو میگی.
اون همه چطور پیش رفت؟
به نظر میاد بخشیده شدم.
اون مرد بهتری از منه.
مشخصه.
در هر صورت، فکر کنم یه مدتی می‌خوام تنها باشم.
من و تو هر دو.
راستی، اون روز سَم رو دیدم بیرون داشت خرید می‌کرد
انگار نه انگار اتفاقی افتاده.
خب، یعنی، اون که اون یارو رو نکشت،
و هنوز هم درخواست خسارت بیمه نکرده بود،
پس از نظر فنی کلاهبرداری‌ای در کار نبوده.
شرط می‌بندم وکیلش با خدمات اجتماعی و یه جریمه خلاصش می‌کنه.
با اینکه می‌خواست تو رو بفرسته زندان.
دلایل خودشو داشت.
اونو می‌بخشی؟
دو سال طول کشید تا منو ببخشی.
من عاشق اون نبودم.
اینجاست که ازت جدا میشم.
هنوز شام هم سرو نکردن.
بهترین موقع برای رفتنه.
هی.
سعی کن دردسر درست نکنی؟
- برمی‌گردم پیشت. - باشه.
مرد آزاد. این یارو رو نگاه.
- جولز. - اوه، هی، کوپ.
خیلی خوشحال شدیم شنیدیم تبرئه شدی.
یعنی، هیچوقت باورش نکردیم، ولی بازم.
آره، شنیدم تو شرط‌بندی سر قتل درجه یک روت حساب کرده بودن.
منو که می‌شناسی.
دوست دارم رو گزینه‌های دور از انتظار شرط ببندم.
خب، فکر کنم باید خودمو خوش‌شانس بدونم که تو از قبل خبر نداشتی.
می‌دونی، مثل قضیه SAT ها. (ازمونی شبیه کنکور)
داری در مورد چی حرف می‌زنی؟
خب، می‌دونم فکر می‌کردی مراقب بودی، ولی خبرها می‌پیچه.
و اگه قرار باشه خبر بیشتر به گوش آدمای درست برسه،
چلسی باید شانس بیاره تا بتونه بره کالج محلی.
تو چطور ممکنه اینو بدونی؟
تو نمی‌تونی اینو بدونی.
تو اینجا پاتو از گلیمت درازتر کردی، جولز.
هیچی بدتر از کسی نیست که نمی‌دونه چی رو نمی‌دونه.
و تو هیچی نمی‌دونی.
پس تو همه کالج‌های آمریکا رو برای انتخاب داری،
ولی اون به پرینستون نمیره.
داری تهدیدم می‌کنی؟
دقیقاً همینطوره.
ممنونم.
- ممنونم. - ممنونم، قربان.
این چیزیه که اتفاق میفته.
جونتو می‌کَنی تا زندگی‌ای که فکر می‌کنی می‌خوای رو بسازی،
و بعد یه روز یکی ازت می‌گیرتش.
و اون موقع‌ست که می‌فهمی یه دنیا فرقه
بین سخت کار کردن و جنگیدن برای زندگیت.
تو هیچوقت قبلاً مجبور به جنگیدن نبودی. حتی نمی‌دونی بلدی یا نه.
ولی بعد انجامش میدی، و در کمال تعجب خودت، می‌بری.
و باید شیرین باشه.
باید حس رستگاری و تأیید و پیروزی، همه‌ش با هم باشه.
ولی یه چیزی عوض شده.
می‌تونی زندگی قدیمیتو جلوت ببینی، آماده برای برداشتن.
و خیلی راحت میشه دوباره پرید رو اون چرخ همستر
و دوباره شروع به دویدن کرد.
لعنتی.
سوزی.
چیکار کردی؟
- گوش کن… - نه!
چه غلطی کردی؟
ولی وقتی زخماتو لیسیدی
و از دنیا عصبانی بودی و سعی کردی همه کسایی که دوست داری رو نجات بدی،
باید تو آینه نگاه کنی و از خودت بپرسی
آیا واقعاً می‌تونی به همونی که بودی برگردی.
چون حقیقت تلخ اینه،
وقتی هرج و مرج پشت پرده رو دیدی،
دیگه هیچوقت نمی‌تونی نمایش رو مثل قبل ببینی.
ولی همین الان…
همین الان،
وقتشه برگردیم سر کار
پایان فصل
امیدوارم لذت برده باشید.
rahman_134 .