‏‫-موسیقی غم‌انگیز‬ ‏‫-جیغ‌های وحشتناک‬
‏‫من که اصلاً فکرشو نمی‌کردم.‬
‏‫[جیغ‌های خفه ادامه دارد]‬
‏‫چه چرخش تاریکیه.‬
‏‫ببین چقدر سالامی مُرده.‬
‏‫-این جنوآکُشیه.‬ ‏‫-اوه، فکر کنم حالم بد شد.‬
‏‫بری، میشه کمکم کنی خم شم‬
‏‫و با یه دستم موهامو بگیرم؟‬
‏‫-[کامپیوتر] هشدار استفراغ.‬ ‏‫-[جک] عجله کن!‬
‏‫-[کامپیوتر] هشدار استفراغ.‬ ‏‫-گرفتمت، بیا. بفرما.‬
‏‫-فقط رو کفشامون نه.‬ ‏‫-[استفراغ]‬
‏‫-[جیل] هایا!‬ ‏‫-[جک جیغ می‌کشد]‬
‏‫[جیغ]‬
‏‫[جیغ‌های خفه]‬
‏‫[غرغر]‬
‏‫بشکه تموم شد. این آخریشون بود.‬
‏‫برچسب بزن بهشون و بذارشون تو کیسه خرید.‬
‏‫[آروغ]‬
‏‫خوبی؟ بیا. یه چیزی برات نگه داشتم.‬
‏‫دیژون، با اجازه شما، میتونم نصف دسرامو به جک بدم؟‬
‏‫تخم مرغ کادبری. باورت میشه؟‬
‏‫اینا از طلا هم با ارزش‌ترن، حداقل الان.‬
‏‫اوه پسر. [به آرامی می‌خندد] من نصفی که پاهاش تکون می‌خوره رو برمی‌دارم.‬
‏‫اوه، ببخشید. تو قسمت زنده و جیغ‌زننده صورت رو می‌خواستی؟‬
‏‫[جیغ]‬
‏‫اوه، نه، این عالیه.‬
‏‫[با صدای ضعیف] به‌به، به‌به.‬
‏‫[دیژون] خشکت زد.‬
‏‫نتونستی انجام بدی.‬
‏‫شل بودی. سست.‬
‏‫اصلاً اون چیزی نبود که انتظار داشتم...‬
‏‫خب که چی؟ این برای خیلی‌ها تو اولین مأموریت سوخت‌گیری پیش میاد.‬
‏‫دفعه بعد بهتر عمل می‌کنی. [کلیک]‬
‏‫[کورتیس] امشب قراره یه مهمونی آبجو داشته باشیم!‬
‏‫-موسیقی پر تنش‬ ‏‫-هر دو: هومی‌های لعنتی.‬
‏‫[موسیقی ارکسترال]‬
‏‫♪ فودتوپیا! ♪‬
‏‫[فرانک] و در پایان، یک شهر بزرگ که تلاش نمی‌کنه بزرگ‌تر بشه،‬
‏‫هرگز بزرگترین نخواهد شد.‬
‏‫ممنون از وقتتون.‬
‏‫آفرین، فرانک.‬
‏‫گزارش خیلی کاملی بود.‬
‏‫همه موافقین طرح "واگن‌سواری شاد فرانک"، بگید "آره".‬
‏‫-[همه] آره!‬ ‏‫-موافقین رأی آوردند.‬
‏‫این دقیقاً همون نوع فعالیت سرگرم‌کننده و مفرحیه‬
‏‫که برای همه "نیو فودلندی‌ها" شادی میاره.‬
‏‫درسته؟ آره! ممنون! بالاخره!‬
‏‫ای بابا، اگه فودتوپیایی‌ها ایده‌های منو اینجوری پرورش داده بودن،‬
‏‫به جای اینکه مدام بهشون گند می‌زدن،‬
‏‫اونا میتونستن سوار واگن‌های شادی بشن،‬
‏‫و خب، مشغول این کارای باحال دیگه بودن.‬
‏‫میدونی، واقعاً آدم رو گیج می‌کنه،‬
‏‫آدم فکر می‌کنه چه جور غذاهایی به همچین ایده‌هایی روی خوش نشون نمی‌دن.‬
‏‫دقیقاً چه جور غذاهایی بودن؟ غذای ناسالم. شاید کربوهیدرات‌های بی‌خاصیت؟‬
‏‫راستش رو بخوای،‬
‏‫طیف نسبتاً سالمی از گروه‌های غذایی مختلف بود.‬
‏‫تنوع مشکل ما نبود. کلی میوه و سبزیجات و گوشت بود،‬
‏‫سبزیجات برگ‌دار، غلات مقوی، یه شلغم خیلی دانا،‬
‏‫و یه پرتقال که واقعاً اتفاقات وحشتناکی براش افتاده بود.‬
‏‫به نظر میاد کلی خوراک مغز بودن.‬
‏‫خب، از روی رفتارشون اصلاً نمی‌فهمیدی.‬
‏‫خودخواه، کاملاً بی‌نظم، اصلاً حس اتحاد نداشتن.‬
‏‫مثل کله‌پوک‌ها می‌مونن. کله‌پوک‌های بی‌دفاع.‬
‏‫بهت بگم چی، دیگه ازشون دفاع نمی‌کنم.‬
‏‫تو الان یکی از مایی، فرانک. فودتوپیا از دست داد، نیو فودلند برد.‬
‏‫-[غذا ۱] احسنت!‬ ‏‫-[غذا ۲] منم موافقم!‬
‏‫-[همه به میز می‌کوبند]‬ ‏‫-[شرمن] هورا، هورا، هورا.‬
‏‫[جیغ و فریاد بی‌وقفه]‬
‏‫-[سمی] کات! کات! یا خدا.‬
‏‫نه، نه... آخه!‬
‏‫اینجا چه خبره؟ همتون تو کما رفتین یا چی؟‬
‏‫شما تازه بارون رو برای اولین بار دیدین، خب؟‬
‏‫عزیزانتون خیس و مردن،‬
‏‫و دارن جلوی چشمهاتون شسته میشن.‬
‏‫من وحشت می‌خوام. فوریت می‌خوام. حس فاجعه قریب‌الوقوع.‬
‏‫ایناهاش!‬
‏‫اون قیافه رو می‌بینی؟‬
‏‫-این همونیه که می‌خوام.‬ ‏‫-[نفس‌نفس زدن]‬
‏‫حالا تو... فقط تکون نخور لعنتی.‬
‏‫بری! وای، قیافه‌ت داغونه. دوست داری توی فیلم من بازی کنی؟‬
‏‫وقت ندارم. فرانک کجاست؟ می‌خوام هر دوتون اینو دقیقاً همزمان ببینید.‬
‏‫[موسیقی مهیج]‬
‏‫-[نفسش بند می‌آید] چندش! این دیگه چه کوفتیه؟!‬ ‏‫-وای، درشو بذار!‬
‏‫نه، خودت نگاش کن! حالا باورم می‌کنی؟‬
‏‫آره، ولی میدونی، یه توضیح شفاهی کاملاً کافی بود.‬
‏‫می‌دونستم که اینجا کلاً زیادی خوب بود تا حقیقت داشته باشه.‬
‏‫کل این شهر روی جنازه‌های غذاهایی مثل این ساخته شده.‬
‏‫وای، می‌دونی، با توجه به این خبر، تموم کردن فیلمبرداری اصلی‬
‏‫روی "زندگی یه بیگل"، عنوان کاری، یه جورایی بی‌اهمیت و ناچیز به نظر می‌رسه.‬
‏‫نه! نه، نه، نه، نه، نه. این حتماً یه اشتباهیه.‬
‏‫هیچ جوره شورا همچین چیزی رو تأیید نمی‌کنه.‬
‏‫اونا خیلی باهوش و باکلاس و مؤدبن.‬
‏‫اونا خیلی مؤدبن!‬
‏‫اونا دارن به آدم‌هاشون غذا می‌دن، فرانک. غذا!‬
‏‫-[جیغ می‌کشد] چندش، این دیگه چه کوفتیه!‬ ‏‫-وای!‬
‏‫هیچ چیز هوشمندانه یا باکلاسی در موردش نیست. اونا مریضن.‬
‏‫من از اول بهت گفتم لعنتی، و تو باورم نکردی!‬
‏‫خب، میدونی چیه؟‬
‏‫منم که اینو متوقف می‌کنم. من اینجا موقعیت دارم، من یه مجسمه دارم،‬
‏‫و فقط یه حرفه که اون دو کلمه رو از هم جدا می‌کنه، راستی.‬
‏‫-شرط می‌بندم اینو نمی‌دونستی، نه، بری؟ / -الان اصلاً اهمیتی داره؟‬
‏‫من مهمم. و قراره مستقیم برگردم به اون شورا،‬
‏‫و بگم... «این چه وضعیه، رفقا؟ بس کنید!»‬
‏‫یه چیز بهتر از این پیدا می‌کنم.‬
‏‫نکته اینه که، من تنها کسی‌ام که می‌تونم فکر و قلبشون رو عوض کنم.‬
‏‫-من عوض‌کننده دل و فکرم. / [بسته شدن در یخچال]‬
‏‫-باورت میشه؟ / -مرسی! درسته؟‬
‏‫فکر می‌کنه فقط اون می‌تونه دل و فکر غذاها رو عوض کنه؟‬
‏‫آره، حالا می‌بینیم.‬
‏‫-کجا میری؟ / -فیلم‌برداری مجدد!‬
‏‫فکر نمی‌کردم از تو این شکلی باشی.‬
‏‫با قدرت استراحت کن، شکم آبکی.‬
‏‫خب، حلقه بزنید. همه دست همدیگه رو بگیرید.‬
‏‫حالا، پالس رو بچرخونید. عالیه.‬
‏‫کاری که اینجا داریم می‌کنیم هیچ‌وقت انقدر مهم نبوده.‬
‏‫این دیگه فقط داستان من نیست. مال همه ماست.‬
‏‫پیروزی روح غذا. و قراره حماسی باشه!‬
‏‫مدیر انتخاب بازیگر، می‌خوام از هر غذایی تو شهر دو تا جمع کنی،‬
‏‫چون داریم یه قوس می‌سازیم، یه قوس داستانی جدید!‬
‏‫[شرمن] قبل از مأموریت سوخت‌رسانی،‬
‏‫باید می‌دونستیم بیشتر با چربی‌های اشباع‌شده و قندهای تصفیه‌شده روبرو می‌شیم.‬
‏‫خب، تجربه شد. پیشنهاد می‌کنم تاریخ مأموریت سوخت‌رسانی بعدی رو جلو بندازیم...‬
‏‫-فرانک یه چیزیش شده. / [صدای کوبیده شدن در]‬
‏‫اوه، سلام. می‌خواستم بگم «ببخشید» که مزاحم شدم، ولی حدس بزنید چی؟ من متأسف نیستم. ببخشید!‬
‏‫-متأسف نیستم! / -فرانک. چرا اینقدر از کوره در رفتی؟‬
‏‫همه رگ‌های تنت کاملاً بیرون زده.‬
‏‫من عصبانی‌ام، و وقتی عصبانی میشم رگ‌هام بیرون میزنه!‬
‏‫و حق دارم رگ‌هام بیرون بزنه و عصبانی باشم،‬
‏‫با توجه به اینکه همین الان شنیدم شما دارید به انسان‌هاتون غذا میدید!‬
‏‫خب، دیگه چی باید بهشون بدیم؟‬
‏‫انسان‌های دیگه! خاک! چوب! واگن!‬
‏‫من... نه واگن... من فقط... این واگن‌ها تو کله لعنتی‌ام گیر کرده.‬
‏‫فقط، فقط غذا نه! هر چی غیر از ما!‬
‏‫فرانک، واکنش تو کاملاً درسته.‬
‏‫همه ما همون چیزی رو که تو داری تجربه می‌کنی اولش تجربه کردیم.‬
‏‫خب چی؟ و الان دیگه مرگ غذاهای بی‌گناه براتون مهم نیست؟‬
‏‫باور کن وقتی میگم ما هیچ لذتی از فداکاری اونا نمی‌بریم.‬
‏‫ولی این چیزیه که لازمه تا انسان‌هامون قوی بمونن،‬
‏‫که جامعه ما رو هم قوی نگه می‌داره.‬
‏‫والری رو در نظر بگیر، مهندس برق‌مون که اتفاقاً دیابتیه.‬
‏‫اگه سطح قند خونش رو حفظ نکنیم، نمی‌تونه شبکه برق ما رو حفظ کنه،‬
‏‫که ردیف یخچال‌ها رو و همه غذاهایی که اونجا هستن رو تهدید می‌کنه.‬
‏‫یا باغبونمون، چانسی،‬
‏‫که لذت باغبانی ذن رو و اینکه چطور ساده‌تر زندگی کنیم رو بهمون یاد داد.‬
‏‫اون کسیه که بهش میگن «عاشق شکلات».‬
‏‫و شما که معلممون، آقای بنسون رو از قبل می‌شناسید.‬
‏‫بدون قهوه صبحش، اون هیچ‌وقت انرژی لازم رو نداشت‬
‏‫که یه نسل کامل از میوه‌ها و سبزیجات رو آموزش بده...‬
‏‫یا به شما خوندن یاد بده.‬
‏‫با من خیلی صبور بود، و بی‌شک هوشیار.‬
‏‫[Trish] یا دکتر کلاریسا مونتاگ. اون یه شیمیدان مواد غذاییه.‬
‏‫که داره روی یه نوع جدید از نگهدارنده آزمایش می‌کنه که یه روزی ممکنه...‬
‏‫-به ما زندگی ابدی بده.‬ ‏‫-وای... جدی؟‬
‏‫میزان کالری توصیه شده روزانه برای یه انسان بالغ‬
‏‫بین ۱۶۰۰ تا ۳۰۰۰ کالریه.‬
‏‫ما با اینکه هرگز مصرفمون از ۱۶۰۰ بالاتر نمیره، جلوی هدر رفت غذا رو می‌گیریم،‬
‏‫و از پودرهای پروتئینی مکمل استفاده می‌کنیم.‬
‏‫اینا خیلی زیاده برای درک کردن،‬
‏‫و این کلمات قلمبه سلمبه کمکی نمی‌کنن.‬
‏‫چیزی که شرمن سعی داره بگه اینه که رویکرد ما با آدما‬
‏‫خیلی حساب شده است و فقط برای حفظ سبک زندگی ماست، نه اونا.‬
‏‫ما... اوه، بفرما.‬
‏‫اِم... ما به آدما تا جایی که ممکنه کمترین غذا رو می‌دیم،‬
‏‫تا بتونن هنوز برامون کار کنن... خوبه!‬
‏‫فرانک، بیرون رو نگاه کن. همه اینجا خوشحال و شادابن!‬
‏‫این شهر دقیقاً همون چیزیه که برندا همیشه می‌خواست.‬
‏‫اگه یه کم قربانی کردن غذا بهای حفظ دیدگاه اونه...‬
‏‫ارزشش رو نداره؟‬
‏‫[پچ‌پچ نامفهوم]‬ ‏‫[صدای خرد شدن]‬
‏‫[خنده]‬
‏‫[کورتیس] هی، این شکلات عادی رو بگیر.‬
‏‫اوم. اوم.‬
‏‫[لی و کورتیس می‌خندند]‬
‏‫اون یه شکلات ملین بود؟!‬
‏‫[صدای قار و قور شکم]‬ ‏‫[خنده]‬
‏‫شما برادرای منید. چرا این کارو کردید؟‬
‏‫[ناله می‌کند] اوه! اوه، شکمم...‬
‏‫[همه می‌خندند]‬
‏‫من این دیپ هفت لایه رو برمی‌دارم.‬
‏‫[صدای گوز]‬ ‏‫[خنده ادامه پیدا می‌کند]‬
‏‫[جیل] جک؟ حالت خوبه؟‬
‏‫به ناچوهای پر و پیمونت دست نزدی.‬
‏‫اوه، آره، سنگینن.‬
‏‫به نظر میاد اون بیشتر از ناچوها سنگینه.‬
‏‫-من فقط... گشنم نیست.‬ ‏‫[صدای قار و قور شکم]‬
‏‫[آه می‌کشد]‬ ‏‫مطمئنی؟‬
‏‫چون شکمت الان یه جورایی شبیه آشغال خردکن صدا میده،‬
‏‫و متوجه شدم داری پتو رو می‌جوی.‬
‏‫باشه، معلومه که گشنمه، ولی نمی‌تونم اون رو بخورم.‬
‏‫اون هفت لایه دیپ نیست. هفت لایه مرگه.‬
‏‫ببین، متاسفم. این خیلی زیاده. من بیشتر از یه ماهه که غذا نخوردم.‬
‏‫چی؟ پس... چی داشتی می‌خوردی؟‬
‏‫خودت می‌دونی. چیزمیزا.‬
‏‫مثلاً... چیزایی که غذا نیستن؟‬
‏‫می‌دونی چیه، مهم نیست.‬
‏‫فقط تنهام بذار و برگرد به مهمونی مجللت.‬
‏‫هی، هی. من تنهات نمی‌ذارم. می‌تونی باهام حرف بزنی.‬
‏‫باشه... چطوری بگم؟‬
‏‫تو... می‌دونی که هستن... گیاهخوارا، و پسکاتارین‌ها؟‬
‏‫خب، فکر کنم انتخاب‌های غذایی من تازگیا بیشتر شبیه...‬
‏‫یه... بشردوست.‬
‏‫«بشردوست»؟ مثلاً خوردی...؟‬
‏‫آدما رو! آره! خوردمشون!‬
‏‫[گریه می‌کند] وای خدای من! زن و مرد خوردم.‬
‏‫ولی بچه نه، اون خط رو رد نمی‌کردم. گوساله هم هیچ‌وقت نخوردم!‬
‏‫هی، اشکال نداره. تو که... تو که آرمی همر نیستی،‬
‏‫و بخوای آدما رو برای یه لذت مریض بخوری.‬
‏‫ظاهراً.‬
‏‫کاری رو کردی که برای زنده موندن مجبور بودی. قبل از اینکه اسیر بشم،‬
‏‫مدفوع مالیدم به تمام بدنم و خودمو قایم کردم تو یه درخت.‬
‏‫-اَه، واقعاً؟‬ ‏‫-آره.‬
‏‫[آه می‌کشد] ببین، خیلی لطف داری که‬
‏‫با اون خاطره‌ی چندش‌آور سعی می‌کنی حالمو بهتر کنی،‬
‏‫ولی نمی‌دونم بقیه هم به اندازه‌ی تو با این قضیه کنار میان یا نه.‬
‏‫[خنده]‬
‏‫هی، بچه‌ها، یه خبر فوری. قبل از اینکه جک برسه، چند نفر رو خورده.‬
‏‫-[نفس‌نفس می‌زند]‬ ‏‫-[جیل] کسی با این مشکلی داره؟‬
‏‫پدرم رو یه آدم‌خوار خورده بود.‬
‏‫ولی از پدرم متنفر بودم، پس هیچ مشکلی نیست.‬
‏‫با خوردن یه عالمه گوی برفی زنده موندم.‬
‏‫دو روز زیر یه گروه مرده‌ی دختران پیش‌آهنگ قایم شدم. منطقه‌ی ۴۷.‬
‏‫یه عقاب سرسفید خوردم. خوشمزه بود. [ملچ ملوچ می‌کند]‬
‏‫می‌بینی؟ دیگه هیچ‌کس از هیچی خجالت نمی‌کشه.‬
‏‫آه. ممنون از همگی.‬
‏‫[موسیقی پر تنش پخش می‌شود]‬
‏‫دیژون؟‬
‏‫اونجایی؟‬
‏‫[ناله می‌کند]‬
‏‫-من همه جا هستم و هیچ جا.‬ ‏‫-[فشار می‌آورد]‬
‏‫هیچ‌وقت خودتو معرفی نکن.‬
‏‫[ناله می‌کند]‬
‏‫من اینجا نیومدم مبارزه کنم. اومدم حرف بزنم.‬
‏‫-پس حرف بزن.‬ ‏‫-[بری ناله می‌کند]‬
‏‫چطور ممکنه با کاری که الان کردیم کنار بیای؟‬
‏‫میشه یه دقیقه‌ی لعنتی سکسی بودن رو تموم کنی و جوابمو بدی؟‬
‏‫[بری ناله می‌کند]‬
‏‫من با یه اصول شرافت و وظیفه زندگی می‌کنم. شرافت، چون سریع و با رحمت می‌کشم،‬
‏‫و وظیفه به غذاهای شهرم، خانواده‌ام.‬
‏‫من می‌جنگم تا اونا مجبور نباشن.‬
‏‫-[ناله می‌کند]‬ ‏‫-این فداکاری منه.‬
‏‫پس غذاهایی که می‌کشی چی؟ خانواده‌های اونا چی؟‬
‏‫من بیشتر به مال خودم اهمیت می‌دم.‬
‏‫لعنتی، همینجوری رک و پوست‌کنده گفتی.‬
‏‫غذا هر روز می‌میره. فایده‌ای نداره که‬
‏‫آره؟‬
‏‫[ناله می‌کند]‬
‏‫اینو به شیر بگو.‬
‏‫-[بری ناله می‌کند]‬ ‏‫-[آرام] اوه، لعنتی.‬
‏‫[بری ناله می‌کند] خب چی شد؟‬
‏‫به شورا هم حرفاتو زدی؟‬
‏‫می‌دونی، امم، اولش با شور و حرارت شروع کردم، ولی با یه نکته‌ی خیلی واضح و حساب‌شده،‬
‏‫امم، و بعدش اونا شروع کردن... شروع کردن به نکته‌های خوبی اشاره کردن.‬
‏‫و، می‌دونی، قضیه اینه که اونا اونقدرها هم غذایی رو نمی‌کشن،‬
‏‫و فقط برای اینه که سبک زندگی خودشون رو حفظ کنن. نه مال آدما.‬
‏‫-وای خدای من. مخ تو رو زدن. -ظاهراً خیلی آسون‌تر می‌شه.‬
‏‫تریش گفت، بعد یه مدت، دیگه کلاً بهش فکر نمی‌کنی.‬
‏‫گفتنش برای تو راحته. تو اونجا نبودی.‬
‏‫تو نشنیدی که غلات چطور تق‌تق، غژغژ و پوپ‌وپ کنان مردن.‬
‏‫حق با توئه. واقعاً متأسفم که مجبور شدی اون صحنه رو ببینی،‬
‏‫و می‌خوام رسماً ازت بابت خدمتت تشکر کنم.‬
‏‫اینکه هومیا (آدما) ما رو می‌خورن، کل دلیل شروع انقلابمون بود.‬
‏‫زندگی ما نباید کمتر از زندگی اونا ارزش داشته باشه. باید برعکس باشه.‬
‏‫اگه تو نمی‌خوای کاری در موردش بکنی، پس من می‌کنم.‬
‏‫بری، بیا... این یعنی چی آخه؟‬
‏‫[صدای باز شدن در یخچال]‬
‏‫حداقل در یخچال رو می‌بندی، داری همه‌ی هوای سرد رو...‬
‏‫[ناله می‌کند]‬
‏‫خب، تصمیمت برای تحریم غذا رو برام توضیح بده.‬
‏‫واقعاً خیلی ساده‌ست. به خاطر فرانک این کارو کردم.‬
‏‫وقتی همه‌ی غذاهای دیگه داشتن سعی می‌کردن منو قربانی آیینی کنن،‬
‏‫اون بود که جونمو نجات داد، منو یه گوشه قایم کرد،‬
‏‫و بهم سرپناه داد.‬
‏‫و تصمیم گرفتی پیشش بمونی؟‬
‏‫خب، از لحاظ فنی، اون منو به یه درخت بست،‬
‏‫ولی... [لکنت می‌کند] چه چاره‌ای داشت؟‬
‏‫اینکه تو رو به درخت نبنده.‬
‏‫ولی بهم سه وعده غذای کامل داد. مجبور نبود این کارو بکنه.‬
‏‫-سه وعده غذای کامل از آدما. -بازم خوردم!‬
‏‫شاید دارم اینو اشتباه توضیح میدم. باور کن، فرانک آدم باحالیه. اون دوستمه.‬
‏‫اگه دوستته، پس چرا نیومده بهت سر بزنه؟‬
‏‫فقط سرش شلوغه.‬
‏‫یعنی، وقتی یه شغل دولتی داری همینطوره دیگه، نه؟‬
‏‫فرانک می‌خواد اینجا باشه. اون به من اهمیت میده.‬
‏‫نه، نمیده. هیچ‌کدومشون اهمیت نمیدن.‬
‏‫تنها دلیلی که غذاها ما رو پیش خودشون نگه می‌دارن، اینه که دستوراتشون رو انجام بدیم.‬
‏‫به محض اینکه دیگه ما رو نخوان...‬
‏‫[صدای بریدن گلو در می‌آورد]‬
‏‫-[شکمش قار و قور می‌کند] -[ناله می‌کند]‬
‏‫به جیمی گوش نکن. اون از بین سه‌قلوها از همه بدبین‌تره.‬
‏‫غذاها و آدما می‌تونن پیوندهای واقعی تشکیل بدن. در مورد این فرانک مطمئن نیستم،‬
‏‫ولی اون سوسیس کوچولوئه که داره تو رو هدایت می‌کنه چی؟‬
‏‫بری؟ اِه، خب یه بار انگشت پامو برید و سعی کرد زنده زنده منو بسوزونه،‬
‏‫ولی، آره، فکر کنم داره باهام گرم می‌گیره.‬
‏‫هومی‌های لعنتی.‬
‏‫بیا اینم سوخت لعنتیت.‬
‏‫به نظر میاد یه چیزای خیلی عجیب غریبی رو پشت سر گذاشتی جک.‬
‏‫ولی هر اتفاقی که افتاد، همه‌ی اینا ما رو به این لحظه رسوند.‬
‏‫[موسیقی عاشقانه اوج می‌گیرد]‬
‏‫منظورت اینه که ما اینجا نشستیم و داریم حرف می‌زنیم؟‬
‏‫مکالمه‌ی خیلی دلپذیری بوده...‬
‏‫[موسیقی عاشقانه اوج می‌گیرد]‬
‏‫-همه‌تون می‌سوزین. تو جهنم می‌بینمتون!‬ ‏‫-[موسیقی پر تنش پخش می‌شود]‬
‏‫[نجوا می‌کند] یالا، انجامش بده.‬
‏‫یالا، ولش کن عزیزم، فقط ولش کن.‬
‏‫[فشار می‌آورد]‬
‏‫آخه من چم شده؟‬
‏‫[خنده]‬
‏‫فرانک! این کالسکه سواری‌ها حرف نداره! می‌خوای سوار شی؟‬
‏‫شاید بعداً، راب.‬
‏‫-[هلهله غذاها]‬ ‏‫-[راب] دارم کالسکه سواری می‌کنم! باور می‌کنی؟‬
‏‫-آره!‬ ‏‫-[هلهله محو می‌شود]‬
‏‫[دکتر مونتاگ]‬ ‏‫آره، بذار یه چیزی رو امتحان کنم.‬
‏‫خب، این باید برای وضعیت بدنی‌ات خوب باشه.‬
‏‫وای، همین الان خیلی بهتر شدم!‬
‏‫-[یخچال روشن می‌شود]‬ ‏‫-[جمعیت هلهله می‌کند]‬
‏‫-ممنونم! ممنونم!‬ ‏‫-خواهش می‌کنم، هر وقت خواستی!‬
‏‫[فرانک نفسش بند می‌آید]‬
‏‫-هی، فرانکِ نامرد ناراحته؟‬ ‏‫-آیسد؟ امکان نداره!‬
‏‫چون نیست! [می‌خندد] اون آیس تی‌ای که تو می‌شناسی نیست.‬
‏‫اون بازیگر منه. می‌دونی، از وقتی نقش رو گرفت، کاری کردم متد عمل کنه.‬
‏‫همونقدر ازت متنفره که آیس تی واقعی ازت متنفره. می‌بینی؟‬
‏‫و بقیه رو هم از فودتوپیا آوردم، فرانک. به لبام نگاه کن. همه رو.‬
‏‫-[فرانک] وای.‬ ‏‫-آره. آره، دقیقاً همینه، "وای."‬
‏‫تو انگار، اِم، خیلی بالایی.‬
‏‫اوه، آره، من خیلی بالام.‬
‏‫چون نخوابیدم، چون حدس بزن چی؟‬
‏‫تو ناخواسته آتیش به جون این کله کلوچه‌ای من انداختی‬
‏‫-با کله‌شقی‌ات.‬ ‏‫-چی؟‬
‏‫دارم شبانه‌روزی فیلمبرداری می‌کنم، سه تا گروه دارن فیلم پرستیژ انقلابی منو فیلمبرداری می‌کنن،‬
‏‫بی وقفه، موازی کار می‌کنن. سه تا، عزیزم. حسابی داره پیش می‌ره،‬
‏‫ولی داریم ساعت طلایی رو از دست می‌دیم، باید سریع این شات بعدی رو بگیریم.‬
‏‫-برای انجامش به کمکت نیاز دارم.‬ ‏‫-[جیغ می‌کشد]‬
‏‫داریم تلاش می‌کنیم دقیقاً اون لحظه‌ای رو ثبت کنیم که فهمیدی آدم‌ها غذا می‌خورن،‬
‏‫و چقدر این برات وحشتناک بود، می‌دونی، یه جورایی در سطح متافیزیکی.‬
‏‫و اون بچه‌ای که نقش تو رو بازی می‌کنه، اصلاً نمی‌فهمه.‬
‏‫باید تو بهش نشون بدی، عزیزم.‬
‏‫باید... باید به اون حافظه حسی‌ات رجوع کنی که داری‬
‏‫از دقیقاً اون لحظه‌ای که فهمیدی آدم‌ها غذا می‌خورن.‬
‏‫-[آروغ می‌زند]‬ ‏‫-[صدای دراماتیک]‬
‏‫[سامی] وایسا! تکون نخور!‬
‏‫همینه! این همون قیافه‌ست! دیدی دیمیتری؟‬
‏‫فکر می‌کنی می‌تونی این کار رو برام بکنی، دیمیتری؟‬
‏‫خب، بذارش تو مغزت. جذبش کن.‬
‏‫درونت حسش کن. بریم فیلمبرداری کنیم.‬
‏‫ببخشید رفیق، تو-تو باید... اینجا صحنه بسته‌ست، من چیکار کنم؟‬
‏‫[زنگ هشدار به صدا درمی‌آید]‬
‏‫اکشن!‬
‏‫اندازه‌گیری موفقیت هر مأموریت سوخت‌رسانی به چند عامل بستگی داره،‬
‏‫مهم‌تر از همه اندازه و ترکیب جمعیت غذاهاست.‬
‏‫حالا، من به خودم اجازه دادم که یه برنامه غذایی جامع بسازم‬
‏‫بر اساس یه سری پیش‌بینی‌های آماری...‬
‏‫-از برنامه‌ی آینده‌ی... -این حرفو نگه دار،‬
‏‫فرانک دوباره افتاده تو فکر.‬
‏‫سلام به همگی. ببخشید وسط حرفتون پریدم. من خودم یه ارائه‌ی دیگه دارم‬
‏‫در مورد فواید یه نوع برنامه‌ی غذایی متفاوت،‬
‏‫اونم از نوعی که هیچ غذایی توش آسیب نمی‌بینه، و کاملاً هم انسانیه.‬
‏‫ببخشید، اشتباه خوندم. "انسانی".‬
‏‫خب، این چیزیه که دوست دارم بشنوم.‬
‏‫ولی... ما قوانین اجرایی داریم که می‌گه باید اول کارای فعلیمون رو تموم کنیم‬
‏‫قبل از اینکه مال شما رو مطرح کنیم. اگه اشکالی نداره فرانک.‬
‏‫البته. بله. می‌شینم و به بقیه‌ی این جلسه گوش می‌دم،‬
‏‫البته، اگه بخوام صادق باشم، فقط به کار خودم فکر می‌کنم.‬
‏‫[سرفه می‌کند] همونطور که می‌گفتم،‬
‏‫پیش‌بینی‌های آماری برای ماموریت سوخت‌رسانی بعدیمون خیلی دلگرم‌کننده‌ست.‬
‏‫اگه به شکل ۳اَلف توجه کنید،‬
‏‫متوجه می‌شید که میزان تخمینی میوه و سبزیجات،‬
‏‫که همونطور که می‌بینید، قابل توجهه.‬
‏‫-حتی از اون هم چشمگیرتر، جمعیت... -[فرانک در ذهن خود] اُ... اُپِر...‬
‏‫-اُپِر... ی... شن. "اُپریشن"! -[شرمن] اگه لطف کنید بزنید صفحه...‬
‏‫[فرانک] فو... فو-دا-تا؟‬
‏‫فو-دا-تا. عملیات فود-تاپ؟‬
‏‫وای، وای، وای، حرفای بیشتری هم هست! تاپ-یا. عملیات فود-تاپ-یا؟‬
‏‫-[نفس نفس می‌زند]‬ ‏‫-[صدای مهیب]‬
‏‫[موسیقی دراماتیک در حال پخش]‬
‏‫[موسیقی پیروزمندانه در حال پخش]‬