سینداری کوئنیا زبان سیاه رونی
‫[آنچه گذشت [عنوان قسمت: پیرترین .‫داشتم کتاب قدیمی سادوک رو ورق می‌زدم
‫احتمالاً هارفوت‌ها مدت‌ها پیش توی این مسیر سفر کردن.
‫ایستار خودشو تسلیم من می‌کنه، ‫چون اگه این کارو نکنه،
‫نیم‌قدهاییو که دوست و رفیق خودش ‫حساب می‌کنه، سلاخی می‌کنم. [نیم‌قد: هابیت]
‫Túlielde Yallo به‌پیش آی
‫نوری!
‫داشتی می‌رفتی به امتداد کوهستانی؟
‫جایی که کمپ زدیم بازماندگان منتظرمونن.
‫- پدرمم اون‌جاست. ‫- فکر کنم یه‌خورده دیر کردی.
‫- تو هم امیدواری خویشانت رو پیدا کنی؟ ‫- نامزدم رو.
‫اگه حتی نصف تو قوی باشه، مطمئنم (زنده مونده).
‫اون‌قدرها که فکر می‌کنی قوی نیستم.
‫هر ارزشی که برام داشتی، ‫حالا به خاکستر کشیده شده.
‫پس بذار بهت بگم، ‫دیگه هیچ‌وقت لازم نیست با هم صحبت کنیم.
‫خیلی دلت می‌خواد اسب‌تو پس بگیری؟
‫- می‌دونی کجاست؟ ‫- امشب این‌جا بیا به دیدارم.
‫این‌جا تو تاریکی چی‌کار داری، پسر؟
‫برامون کمین کردن!
‫تدارکات دیگه تکمیل شدن، پدر بزرگوار.
‫باز باید بریم جنگ؟
‫ما هرگز در امان نخواهیم بود،
‫نه تا وقتی اطمینان حاصل کنیم ‫سائورونی دیگه درکار نیست.
‫از وقتی این حلقه رو پوشیدم، ‫تلالوهایی از
‫دنیای نامرئی رو دریافتم.
‫نامه‌هایی که به کله‌بریمبور دادیم ‫همه‌شون بی‌پاسخ باقی موندن.
‫می‌ترسم سائورون تو اره‌گیون باشه.
‫پادشاه برین رضایت داده که من ‫و گروه کوچکی رو عازم اون‌جا کنه،
‫تا اطمینان حاصل کنیم ‫کله‌بریمبور و شهرش در امان‌ان.
‫وظیفه الروند پیوستن به همراهانت نیست.
‫بلکه وظیفه‌ش رهبری کردن‌شونه.
‫«مترجمان: محمد کرافت ‫ویراستار و توضیحات از: کرافت و امیرحسین»
‫«ارائه‌ای از کانال سرزمین میانه ‫Earth_Middle@»
[طرح‌های آینولینداله، موسیقی خلقت که دنیا طی آن به‌وجود آمده]
[طرح حلقه‌های نوزده‌گانه]
[طرح تاج دورین، اولین شاه دورف‌ها]
[طرح دروازه‌ی غربی خزد-دوم]
[طرح سر بالروگ، اهریمنی باستانی]
[طرح چشم سائورون]
‫«Sermovie ‫ دانلود رایگان و بدون سانسور فیلم و سریال»
‫هنوز خبری از کله‌بریمبور نشده....
‫اگه از «پل اکسا» بریم، فاصله‌مون تا اره‌گیون ‫زیر 150 لیگ می‌شه.
‫[صد و پنجاه لیگ: 725 کیلومتر ‫پل اکسا به زبان کوئنیا: پل آبشار، پل باریک]
‫یه کماندار و دو شمشیرزن نیاز داریم. ‫توی پیشنهاد دادن افراد گروهک بهت اعتماد دارم.
‫اعتماد داری؟ به من؟
‫مطمئنی کار عاقلانه‌ایه، فرمانده؟
‫به اصرار شاه برین موافقت کردم تو رو ‫به‌عنوان ستوان ارشد منصوب کنم.
‫ولی اگه فکر می‌کنی این وظیفه ‫شایان حیثیتت نیست، کس دیگه‌ایو انتخاب می‌کنم.
‫- بله. ‫- چیو «بله»؟
‫بله، می‌تونم یه کماندار و ‫دو شمشیرزنو پیشنهاد بدم.
‫دیگه کیو باید همراه‌مون ببریم، فرمانده؟
[سرزمین اریادور]
‫آذرخش؟
‫هیچ نیروی زمینی‌ای توان چنین کاریو نداره.
‫این کار سائورونه.
‫کمنیر. چه مسیر دیگه‌ایو می‌تونیم بپیماییم؟
‫برای دور زدنش، ‫باید به شمال تغییر مسیر بدیم،
‫ولی دو هفته به سفرمون اضافه میشه...
‫و درغیراین‌صورت؟
‫باید بریم جنوب، ‫از میون تپه‌های تورن گورتاد بگذریم.
‫[تورن گورتاد به سینداری: ‫گورپشته‌های مخوف، پشته‌های روح زده]
‫این راه ما رو سریع‌تر به اره‌گیون می‌رسونه.
‫توی اون تپه‌ها اهریمن سکنه گزیده.
‫اهریمنی باستانی، آکنده از کینه و نفرت.
‫سائورون خودش می‌خواد ما از اون راه بریم. ‫باید از راه دیگه‌ای بریم.
‫بی‌شک، دشمن هر دو مسیر رو نظاره می‌کنه.
‫این فروپاشی باعث شده شتاب کردن برای رسیدن ‫به کله‌بریمبور بیشتر از همیشه حیاتی باشه.
‫اگه پا به تله بذاریم، ‫با شتاب به هیچ‌جا نمی‌رسیم.
‫می‌ریم جنوب.
‫فرمانده، من اعتراض دارم.
‫همین الان نظرت درمورد این موضوع رو شنیدیم.
‫الروند.
‫نظرت شنیده شده، ستوان.
‫می‌ریم جنوب. ‫حرکت.
‫این گروهک از اسباب‌بازیت اندرز نمی‌گیره، ‫تو هم نباید بگیری.
‫اگه پیرو این شرط و شرایط نیستی، ‫همین حالا باید ترک‌مون کنی برگردی لیندون.
‫- خودم هم دلم می‌خواد... ‫- پس چرا نمیری؟
‫چون دلم نمی‌خواد کشته شدن هیچ‌کدوم ‫از اعضای این گروهکو ببینم.
‫کشته شدن یکی مثل تو رو.
‫نوری!
‫نوری! پاپی!
‫اوه...
‫اِم....
‫عذر می‌خوام. شما یه جفت نیم‌قد ندیدید ‫از این‌جا رد بشن؟
‫می‌بینم بزه رو پیدا کردی.
‫اون چیزی.... نبود که دنبالش می‌گشتم.
بین اون‌چیزی که درپی‌ش هستی با چیزی که می‌یابی فاصله وجود داره این‌طور نیست؟
‫♪ هی یار، هی یار شنگول من، ♪ ‫♪ بنواز زنگوله رو جون من... ♪
‫♪ پشه‌خاکی بین علف‌هاست ♪ ‫♪ زنبور هم دور درخت بید ماست ♪
‫بالای تپه‌تون یه سری ستاره می‌بینم....
‫بالای اکثر تپه‌ها میشه ستاره دید، جونم.
‫ولی من و دوست‌هام ‫دنبال این نوع ستاره‌ها می‌گردیم.
‫امیدوار بودم که...
‫عه....
‫ببخشید، یه لحظه صبر کنید....
‫♪ از آفتاب، ستارگان، مه و ماه ♪
‫♪ از باران و هوای ابری ♪
‫همون شاخه‌اس.... خودشه....
‫آره...
‫باید خودش باشه.
‫پاپی!
‫بلند شو!
‫- دیدیش؟ ‫- کیو دیدم؟
‫فکر کردی کیو میگم؟ ‫دوست‌مون رو، غریبه‌ی لعنتی رو.
‫اونو ولش کن، اصن خودمون کجاییم؟
‫نوری! فرار کن!
‫فکر کنم، فکر کنم گم‌شون کردیم.
‫شما از کدوم جماعتی پیداتون شده؟
‫ما؟
‫خودت از کجا پیدات شد؟
‫وای سرم.
‫اوه...
‫- من این‌جا زندگی می‌کنم. ‫- این‌جا هم هارفوت‌ها زندگی می‌کنن؟
‫هارفوت دیگه چیه؟
‫جناب‌عالی هارفوت تشریف دارین....
‫تو دقیقاً کی هستی؟
‫من «هیچکس» هستم.
‫خب، نمی‌شه که «هیچکس» باشی.
‫خب... همه این‌جوری صدام می‌زنن.
‫اگه همه تو رو با اسم هیچکس صدا می‌زنن، ‫کسی نیست با اسم خاصی صدات بزنه؟
‫خب، مامانم منو با اسم مریماک صدا می‌زنه.
‫من هم پاپی‌ام.
‫هـممم...
‫من هم نوری‌ام.
‫از کجا آب گیر اوردی؟
‫- صداتونو پایین نگه دارین! ‫- دزدیش، مگه نه؟
‫از اون چاهه دزدیدش. ‫از مردم بزرگ.
‫- ولی... داری کجا میری؟ ‫- هیچ‌جا.
‫ما رو هم با خودت ببر.
‫ببخشید. حضور بیگانه توی روستا ممنوعه.
‫روستا؟ کدوم روستا؟
‫هیچ روستایی! هیچ روستایی این‌جا نیست.
‫گوش کن، هیچکس.
‫یا باهات میایم،
‫یا خودم شخصاً و فوراً ‫تو رو تحویل دشمن میدم، ای آب-دزد.
‫داریم میریم «گوند» رو ببینیم، ‫رئیس سکونتگاه‌مونه.
‫و اگه می‌خواید کاری کنید که اون ‫پذیرفتن‌تونو درنظر بگیره، 4 تا قانون داریم.
‫یک: هرگز باهاش چشم تو چشم نشید.
‫دو: همیشه سه قدم فاصله بگیرید.
‫چهار: هرگز، ابداً، ‫عمراً، هرچی شد، «گوند» صداش نزنید.
‫- گرفتم. ‫- گرفتم.
‫سه تا قانون گفت یا چهار تا؟
‫راستش اصن حواسم بهش نبود.
‫برید بالا، خوش بگذره.
‫بیا. اون طرفه.
‫به‌خاطر اینه که نور آفتاب بهش تابیده.
‫تشریف اوردین.
‫خوبه، دسته‌ی تر و تازه‌ایه، ‫آماده پوست‌کنده شدنه.
‫- کلاه بزرگی داشت، مثل مال من! ‫- مثل مال باباییم!
‫هارفوت‌هایی که تو سوراخ زندگی می‌کنن؟
‫طبیعی به‌نظر نمیاد.
‫به‌خاطر اینه که ما اصن هارفوت نیستیم.
‫ما استوریم.
استورها گروهی از هابیت‌ها بودند که بزرگ‌تر] [و قوی‌تر از گروه‌های دیگر بودند
‫استور؟
‫چی فکر کردی؟ چرا اوردی‌شون این‌جا؟
‫هیچکس چنان حماقتی نمی‌کنه.
‫یه‌جا برای قایم شدن لازم داشتن.
‫چی؟ اونم وقتی نصف شیاطین صحرایی ‫دارن تعقیب‌شون می‌کنن؟
‫پسر اگه مغزتو تو سر یه پرنده‌ی لاشخور بذاریم، ‫وارونه پرواز می‌کنه.
‫باهاش مهربون‌تر باش.
‫جلوی من زبون‌درازی می‌کنی؟
‫وااای، این قانون چهارم بود.
‫یه دلیل خوب بهم بدین که چرا ‫دست و پا و کل ریخت‌تون رو
‫به خوردِ اون گودریم شکارچی ندم.
‫[گودریم به کوئنیا: ملت مدبر، مردم دسیسه‌چین]
‫زود باش عرض حال کن.
‫من رودخونه‌ها و کوهستان‌ها و صحراها رو
‫پیمودم، تا به دوستم کمک کنم سرنوشتش رو پیدا کنه.
‫سرنوشتی که عاقبت دنیا ممکنه بهش ‫بستگی داشته باشه، از جمله عاقبت شما....
‫گفتم یه دلیل خوب....
‫این رفیق‌تون، بهم بگید اون کیه؟
‫- یه غوله. ‫- غول؟
‫- چی؟ مثل یه الفه؟ ‫- بزرگ‌ترشه.
‫پس یه الف بزرگ و عظیم و گنده‌اس.
‫اون یه الف نیست.
‫اون یه جادوگره.
‫خب، تنها جادوگر زیر این آسمان‌ها
‫جادوگر تاریکیه.
‫و یقیناً دوستی که بهش نیاز نداریم، ‫دوست جادوگره‌اس.
‫ببنیدنشون.
‫چی؟ ‫چی؟ نه.
‫چی؟ ‫ولش کنین. ‫کدوم جادوگر تاریکی؟
‫ایستار به همین زودی ‫از اون چیزی که انتظارشو داشتیم قدرتمندتر شده.
‫[ایستار در کوئنیا یعنی خردمند ‫که به فرقه‌ی جادوگران نسبت داده می‌شد]
‫از ناپدیدی طوفان شنی پدید اورد ‫که دو تا از افرادم رو به کشتن داد.
‫درحال‎حاضر داره به سوی شمال میره.
‫به سوی.... «تارک دنیا».
‫و نیم‌قدها چی شدن؟
‫هنوز هم داریم صحرا رو زیر و رو می‌کنیم.
‫به‌زودی به چنگ‌مون می‌افتن.
‫به جان خودم قسم، می‌گیرمشون.
‫گادریم، تو یا خیلی احمقی،
‫یا خیلی شجاع.
‫بذارید هارفوت‌ها تنها دغدغه‌تون باشن.
‫خودم حساب ایستار رو می‌رسم.
‫بذار دوباره بیاد بیرون.
‫نباید بیدار بشی.
‫از زمین تغذیه کن، عمیق حفاری کن.
‫آب بنوش.
‫به خواب فرو برو.
‫کی... تو کی هستی؟
‫خیلی وقته کسی چیزی صدام نزده،
‫ولی تو ویتی‌ویندل ملت منو بامبادیل صدا می‌زدن.
‫[ویتی‌ویندل: رودی که از میان جنگل قدیمی ‫واقع در مرز شایر، عبور می‌کرد]
‫تام بامبادیل.
‫♪ خورشید در مغرب غروب می‌کنه ♪ ‫♪ به‌زودی تاریکی دیدتو تار می‌کنه ♪
‫گلدبری، الان وقت رودربایستی نیست... ‫[گلدبری: همسر تام]
‫♪ وقتی شب از راه برسه ♪
‫♪ در به روت باز می‌شه ♪
‫[تام در برکه‌ای واقع در ویتی‌ویندل با همسرش ‫آشنا شد. آن‌ها در جنگ حلقه به هابیت‌ها کمک کردند ‫به ایشان سرپناه و هدیه دادند ]
‫تا جایی که تونستم دستی به ردای کثیفت کشیدم.
‫خب، دست و صورت‌تو بشور و تمیز کن،
‫بعدش بیا کنار آتش پیشم بشین.
‫کسی... کسی پیشته؟
‫انگار صدای آواز یه زن رو شنیدم.
‫زن؟ کدوم زن؟
‫یعنی کسی این‌جا پیشت نیست؟
‫تو پیشمی، جونم.
‫البته، اگه اشتباه نکنم. واقعاً الان پیشمی؟
‫عه... آره....
‫حالا... امیدوار بودی چیو زیر ستاره‌هات پیدا کنی؟
‫مطمئنم دنبال تام پیر نبودی.
‫به امید پیدا کردن دوست‌هام اومدم.
‫عقل و فهم ستاره‌ها لو رفت، مگه نه؟
‫این‌ها تازه‌واردن، دقیقاً همینن.
‫یه سال تاریکی داریم،
‫سال دیگه بالا رو که نگاه می‌کنی،
‫یه دریا از چشم‌های ریزه‌میزه ‫دارن بهت زل می‌زنن، بهت چشم می‌دوزن.
‫ببین، اون‌ها فکر می‌کنن همه چیو ‫می‌دونن، ولی تازه‌واردها...
‫تازه‌وارد می‌مونن.
‫[تام درباره‌ی خاطره‌اش از وقتی که واردا ‫شهبانوی والار ستاره‌ها رو برافروخت داره میگه]
‫چی...
‫تو چی هستی؟
‫هنوز اسم‌مو نمی‌دونی؟ ‫این تنها جواب‌مه.
‫بگو خودت که این‌قدر تنها
‫و بی‌نام و نشونی کی هستی؟
‫ولی تو هنوز جوونی ‫و من پیر شدم.
‫من پیرترین‌ام.
‫منظورت از «پیرترین» چیه؟؟
‫پیرترین دیگه.
‫خوب یادت باشه رفیق،
‫قبل از اینکه رود و درختی باشه، ‫تام بود.
‫تام اولین قطره‌ی بارون ‫و اولین ثمره‌ی بلوط رو به یاد داره.
‫اون با تاریکی زیر ستارگان آشنا بود ‫وقتی تاریکی ترسی نداشت.
‫[قبل از اینکه ملکور مورگوث ارباب تاریکی زمین شد]
‫قبلنا این‌جاها کاملاً سرسبز بود. ‫ولی حالا، همه‌جاش شنه.
‫باید شخصاً خودم می‌اومدم می‌دیدمش ‫تا باور کنم.
‫حتی آواز پرنده‌ها هم ‫کاملاً آسیب‌ندیده باقی نمونده.
‫حتی درختت که اون بیرونه. ‫پیرمرد آهن‌چوب.
‫- فکر کردم اون... ‫- عه...
‫ایشون... شاید بتونن بهم یه شاخه قرض بدن.
‫اوه باید سعی می‌کردی اینو ازش درخواست کنی.
‫آروم باش ائارواین، اروم.
‫[ائارواین: به سینداری «پیرِ جوان»، ‫از القاب تام در کتاب]
‫درکت می‌کنم.
‫این... جادو رو... میشه بهم آموزش بدی؟
‫بهت آموزش بدم؟ این دوردست‌ها ‫چی برای یاد گرفتن هست؟
‫قدرتی به‌کار می‌بری که ‫بر درخت و باد و آتش چیرگی داره.
‫جوری به‌کار می‌بریش که انگار متعلق به خودته.
‫هرچیزی متعلق به خودشه و خودش.
‫همون‌طور که تو متعلق به خودتی.
‫پس میشه بهم آموزش بدی چه‌طور ‫یه عصا رو به‌کار ببرم؟
‫عصای جادوگر مثل یه اسمه.
‫از قبل برات مقدر شده که به‌کار بگیریش، ‫البته اگه ثابت کنی لایق‌شی.
‫امروز نشون‌مون دادی لایقش نیستی... هنوز....
‫اگه بتونی لایقش بشی، یا که نه، ‫خب، به‌زودی اینو کشف می‌کنیم.
‫هیچ‌وقت مقدر نشده بود زیر اون ستاره‌ها ‫عصایی پیدا کنم.
‫مقدر شده بود تو رو پیدا کنم. درست میگم؟
‫چی شده؟
‫ما تنها نیستیم.
‫اون‌ها کی‌ان؟
‫چرا من و دوست‌هامو دارن تعقیب می‌کنن؟
‫تو اولین ایستاری نیستی که نشسته بر ‫کنار گرمای آتشم، عسل خورده.
‫سال‌ها پیش، یکی دیگه هم اومد پیشم.
‫جادوگر تاریکی.
‫چه اتفاقی براش افتاد؟
‫یه روزی در پی کنترل کردن جادو بود، ‫دقیقاً مثل خودت.
‫حالا اکثر مناطق رون رو کنترل می‌کنه.
‫ولی هنوز هم عطش بیشتر از این‌ها رو داره.
‫به‌نظرت شرارتش تا جاهای دیگه هم پخش میشه؟
‫بدون متحدی که حتی از خودش ‫بسیار قدرتمندتر باشه، نه.
‫سائورون.
‫اگه این دو شعله با هم یکی بشن،
‫تا وقتی کل سرزمین میانه خاکستر نشه ‫سوزش آتش خاتمه‌ای نخواهد داشت.
‫می‌تونی مهارش کنی؟
‫تام پیر یه خانه‌به‌دوشه، نه یه جنگجو.
‫اعمال بزرگ به عهده‌ی دستان کسی که ‫درون‌شون قرار گرفتن باید رقم بخوره.
‫و تا وقتی هنوز گل نیلوفر جوونه می‌زنه، ‫من باید جمع‌شون کنم.
‫منظورت...
‫منظورت توسط دستان منه.
‫وظیفه‌ی منه که آتش رو مهار کنم؟
‫وظیفه‌ی منه که با سائورون رودررو بشم؟
‫وظیفه‌ات... رودررو شدن با جفت‌شونه.
‫منتظرتونم....
‫این‌جا دیگه کجاست؟
‫تورن گورتاد.
‫برای انسان‌ها، مرسوم به «گورپشته».
‫در روزگاران باستان این‌جا اربابان ‫و پادشاهان‌شون رو به آرامش می‌سپردن.
‫این‌جا هیچ حس آرامشی ندارم.
‫حتی درخت‌ها هم انگار پریشان و ناآروم‌ان.
‫نترسید.
‫آدمیان مرده خطرناک نیستن.
‫به حرکت ادامه میدیم.
‫♪ دست و قلب و استخوان شوَد سرد و بی‌رنگ ♪
‫♪ همان‌سان باشد خفتن زیر سنگ ♪
‫یه لحظه فکر کردم چیزی شنیدم....
‫چیزی شنیدی؟
‫چی شنیدی؟
‫تقریباً شبیه یه ترانه بود.
‫یا شاید یادگاری از یه ترانه.
‫گالادریل.
‫زره‌ی اسب‌شون لیندونی‌ئه.
‫پادشاه پیکی رو عازم شهر کله‌بریمبور کرده بود.
‫این همون پیک‌اس؟
‫باید از این‌جا بریم.
‫- دائمور! ‫- محکم دست‌مو بگیر.
‫دست‌مو رها نکنی!
‫♪ دست و قلب و استخوان شوَد سرد و بی‌رنگ ♪
‫♪ همان‌سان باشد خفتن زیر سنگ ♪
‫♪ هرگز بخت بر تخته سنگ دوباره ♪ ‫♪ نخواهد اورد بیداری‌ای دگرباره ♪
‫♪ هرگز نشود این باره ♪ ‫♪ تا آنکه جگر از خورشید و ماه شود پاره ♪
‫[بارو-وایت‌ها یا موجودات گورپشته، اشباحی بودند که ‫استخوان‌های مردگان را به حرکت درمی‌آوردند]
‫♪ در باد سیه خواهد مرد ستاره ♪
‫خودتونو آماده کنید.
‫اون‌ها چی‌ان؟
‫موجودات گورپشته.
‫حمله کنید!
‫پیکان‌ت رو فروبکش!
‫درمقابل سلاح‌های ما رسوخ‌ناپذیرن!
‫استوار باقی بمونید. باهام بیا.
‫کجا میری؟
‫- کمکم کن بازش کنم. ‫- چی؟
‫عجله کن!
‫ستوان!
برای بهره‌مندی از تحلیل و موشکافی سریال به کانال سرزمین میانه پیوندید @Earth_Middle @Sermoviechannel
‫برش دار.
‫چه‌طور؟!
‫طبق حکایات،
‫فقط تیغه‌هایی که این موجودات به‌همراهشون ‫دفن شدن، اون‌ها رو به آرامیدن برمی‌گردونه.
‫ولی آدمیان مدفون شده‌ی این‌جا ‫بیش از هزار ساله که به خاک سپرده شدن.
‫به جرات میشه گفت یه چیزی اون‌ها رو بیدار کرده.
‫نه.
‫یه کسی...
‫درحال بیدار کردن اهریمنه.
‫در سرتاسر سرزمین میانه.
‫تئو! تئو!
‫- تئو! ‫- تئو!
‫تئو!
‫- تئو! ‫- تئو!
‫همه‌ی سلاح‌هاشونو پشت سر رها کردن.
‫برای یه مرد وحش، ‫سرِ تبر از طلا گرانبهاتره.
‫عجیبه با خودشون نبردنش.
‫بیاید، همه‌تون. به حرکت ادامه میدیم.
‫از این مسیر. بیاین بریم.
‫خودتو عذاب نده، نومه‌نوری.
‫تئو از بدتر از این‌ها هم جون سالم به‌در برده.
‫از این هم زنده بیرون میاد.
‫تئو!
‫هی تو. این طرف‌تو ببین.
‫باید به اردوگاه‌هاشون هجوم بیاریم.
‫این‌جوری جنگ برپا می‌کنیم.
‫همین الانشم توی جنگیم، مرد دریا.
‫چیزی که دیدم... ‫فکر نکنم یه انسان فانی چنین کرده باشه.
‫اون‌ها انسان نیستن. حیوان‌ان. ‫اگه مجبور باشن حتی گوشت آدمو هم می‌خورن.
‫هر دقیقه‌ای که تلف می‌کنیم، ‫یه دقیقه از مفقود بودن تئو می‌گذره.
‫باید به جستجو ادامه بدیم.
‫می‌تونیم تو دره‌ی شرقی پرس و جو کنیم. ‫شایعات میگن مردان وحش اون‌جا کمپ می‌زنن.
‫ایده خوبیه.
‫بهتره شمال رو بگردید.
‫چرا شمال؟
‫هفته‌ها و هفته‌ها در پی عزیزهام ‫این سرزمین‌ها رو جستجو کردم.
‫اون بخش جنگل خیلی قدیمیه.
‫قول میدم که هم مردان وحش اون‌جان ‫هم چیزهای بدتری.
‫شاید حق با تو باشه.
‫آروندیر.
‫بیاید بیشتر از این روشنایی روز رو تلف نکنیم. ‫آب و آذوقه جمع کنید.
‫بیایید سریع‌تر حرکت کنیم.
‫اوخ!
‫بفرما.
‫یه نقطه رو جا انداختی.
‫مرسی.
‫گمونم تو جزیره‌تون هیچ‌وقت محتاج آب نباشین.
‫نه. تو نومه‌نور توی اکثر خونه‌ها آب داریم.
‫دلم می‌خواد از نزدیک ببینم‌شون.
‫مطمئنم نامزدت هم دلش می‌خواد.
‫باید به حرکت ادامه بدیم.
‫یه لحظه...
‫استرید، گفتی مدتی میان مردان وحش بودی.
‫چند مدت؟
‫راستش میان‌شون نبودم. داشتم مخفی می‌شدم.
‫- بهت صدمه‌ای رسوندن؟ ‫- آروندیر، داری چی....
‫اینو پرسیدم، چون متوجه شدم ‫رو گردنت اثر زخم هست.
‫به‌نظر تازه میاد.
‫نه. تقصیر خودم بود. ‫من... کنار آتیش خوابم برد.
‫باید خاموشش می‌کردم ‫ولی شب سردی بود.
‫کار ابلهانه‌ای کردم.
‫ما همه گه‌گاهی کارهای احمقانه می‌کنیم.
‫مخصوصاً در لحظات عاجزمندی.
‫استرید، این چیه؟
‫خودسوزی.
‫مردان وحش این کارو می‌کنن ‫تا نشان آدار رو مخفی کنن.
‫اگه همراه تو نبود، ‫همون‌جا سر دروازه می‌گرفتیمش.
‫استرید از مردان وحشه؟
‫یکی از خود خودشونه.
‫و قراره ما رو به بقیه هم‌نوع‌هاش برسونه.
‫نقشه‌ات چی بود؟
‫بهم خنجر بزنی؟ اسب‌مو بدزدی؟
‫همین نقشه‌ت بود؟ نه؟
‫بعدش دیدی من یه نومه‌نوری‌ام. ‫فکر بهتری به ذهنت خطور کرد، مگه نه؟
‫از اولش داشتی ازم سوء استفاده می‌کردی.
‫شرط می‌بندم اصن هیچ نامزدی نداری.
‫- ترجیح می‌دادی تو موردور بمیرم؟ ‫- چه بگم....
‫بذار فکر کنم.
‫چی شده؟
‫تکون نخورید.
‫سریع بیاید.
‫تئو هیچ‌وقت اسیر آدمیان نشده بوده.
‫نگاه کنید.
‫خوش‌خوراک بیدار شد.
‫کمک!
‫چه کسی اون بیرونه؟
‫هنوز نمی‌دونم. ‫ولی هرچی که هستن، خیلی بزرگن.
‫حواس‌تون به گام‌هاتون باشه.
‫اگه می‌شد از دست‌هام استفاده کنم ‫تعادل داشتن آسون‌تر می‌شد.
‫گریختن هم آسون‌تر می‌شد.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه تو این وضع فرار کنه.
‫بیا دست‌مو باز کن.
‫چیزی نشده.
‫تکون نخور.
‫میگم چیزی نشده.
‫دست‌تو بده به من.
‫کمک!
‫بکشم بالا.
‫دارم میرم پایین.
‫اون چی بود؟
‫در اعماق این دنیا موجودات بی‌نامی وجود دارن.
‫اسم این یکی رو....
‫«شام» می‌ذاریم.
‫[گندالف، کتاب یاران حلقه: «بسیار بسیار عمیق‌تر از ‫مسکن دورف‌ها، موجودات بی‌نامی دنیا را می‌جوند...]
‫[حتی سائورون نیز از آنها خبر ندارد. آن‌ها مسن‌تر ‫از او هستند. اینک من در آنجا گام برداشته‌ام اما خبری ‫نیاورده‌ام تا روشنایی روز را به تاریکی بکشانم.]
‫خب، با بزرگان روستا مشورت کردم.
‫قراره فردا صبح شما دو تا بیرون رانده بشید. ‫ببخشید، ولی اولویت با استورهاست.
‫راستش اگه اون جای تو بود....
‫سادوک هم احتمالاً همین کارو می‌کرد.
‫سادوک؟
‫مسیریابمون. ‫اسمش سادوک باروز بود.
‫سادوک باروز اسم رئیس‌تون بوده؟
‫بذار همه چیو صاف و روشن کنم، ‫من حرف‌تو باور ندارم.
‫فقط برای مطمئن شدن ‫دارم اینو نشونت میدم.
‫از چی مطمئن بشی؟
‫داستان به این منواله... ‫در روزگاران باستان استوری بود
‫که مثل بقیه‌مون نبود.
‫میگن یه شب رویای مکانی رو دید ‫که نهرهای سرد بی‌پایانی داره
‫و تپه‌های کم شیبی داره که ‫خانواده‌ها می‌تونن زیر یک ماه
‫حفاری‌شون کنن تا داخل‌شون زندگی کنن.
‫اسم‌شو «سوزات» گذاشته بود. ‫[نام وسترون «شایر»، سرزمین هابیت‌ها ‫در دوران سوم دنیای ارباب حلقه‌ها]
‫سالی رسید که با یه ارابه از پیروانش ‫دل به دشت زد تا پیداش کنه.
‫قول داد وقتی پیداش کرد،
‫یکی رو می‌فرسته ‫تا بقیه‌مونو هم جمع کنه ببره اون‌جا.
‫ولی این آخرین باری بود که چیزی از ‫روری‌ماس باروز شنیدیم.
‫آهنگ پیاده‌روی پاپی.
‫هارفوت‌ها قبلاً این‌جا بودن.
‫خونه‌ی هم‌نوعانت، جایی که ازش اومدی،
‫شبیه اینه؟
‫اومدین این‌جا تا ما رو به سوزات راهنمایی کنید؟
‫فکر کنم....
‫روری‌ماس هیچ‌وقت سوزاتو پیدا نکرد.
‫و اندکی بعد....
‫به سرگردانی ادامه دادیم.
‫ما خونه‌ای نداریم.
‫سوارکاران رو رویت کردیم. مردم بزرگن. ‫دارن میان این طرف.
‫به چه مناسبتی با حضورتون ما رو خوشــــ.....
‫هارفوت‌ها.... ‫اون‌ها کجان؟
‫تنها نیم‌قدهایی که تو این بیابون ‫باهاشون آشنایی داریم، استورهان.
‫می‌دونی دلیل نقاب زدن‌مون چیه؟
‫از جادوگر تاریکی سرپیچی کن، ‫تا وقتی به‌همراهش برگشتیم،
‫شخصاً خودتون دلیل‌شو متوجه بشید.
‫می‌دونم معتقدی این حلقه داره منو فریب میده.
‫ولی من معتقدم داره راهنماییم می‌کنه،
‫و گوش سپردن بهش، ‫شاید تنها راه‌مون به پیروزی باشه.
‫نقطه‌ای وجود نداره که ‫بهای رسیدن به پیروزی بیش از حد سنگین بشه؟
‫هنوز به اون نقطه نرسیدم.
‫چه‌طور این مسئله وحشت‌زده‌ت نمی‌کنه؟
‫چون زجر و درد دنیایی که حاکمش سائورون باشه
‫منو بیشتر وحشت‌زده می‌کنه.
‫همیشه احساسش می‌کردم. ‫ولی با این حلقه، می‌تونم عیناً ببینمش.
‫اگه در ماموریت پیش رو شکست بخوریم، ‫احتمالاً همه‌چیز نابود می‌شه.
‫پدرم پیشبینی کرد که یه روزی...
پدر الروند: ائارندیل دریانورد، دارنده‌ی] [آخرین سیلماریل، ناجی سرزمین میانه در دوران اول
‫زندگی کله‌بریمبور در دستان من خواهد بود.
‫[اولین اختراع کله‌بریمبور که قدرت احیابخشی داشت ‫گوهر اله‌سار بود، که آن به ائارندیل سپرده شد]
‫راه ضروری‌ایو انتخاب می‌کنم که ‫بهم توی حفاظت از زندگیش بیشترین امید رو بده.
‫محفاظت از شکننده‌ترین‌ها،
‫عزیزترین‌ها.... ‫وظیفه‌ایه که به عهده‌ی تمامی الف‌ها سپرده شده.
‫وظیفه‌ای که هنوز تکمیل نشده.
‫و بهت قول میدم، ‫فداکاری‌های دردناک‌تری پیش‌رو داریم.
‫گالادریل؟
‫الروند، بهم قول بده،
‫ستیز کردن با سائورون رو ‫مافوق تمامی مسائل قرار میدی.
‫حتی مافوق زندگی من.
‫قولی نمیدم که به‌سبب زاده شدنش ‫از اون حلقه تقاضا شده.
‫ولی بهت قسم می‌خورم...
‫شکست دادن سائورون ارجحیت داره.
‫حتی نسبت به تو.
‫ببخشید فرمانده، صدای یه سری طبل شنیدیم.
‫کلید غل و زنجیرته؟
‫گمونم می‌خواست تو تصمیم بگیری ‫ازش استفاده کنی یا کنار بندازیش.
‫متاسفم.
‫منم همین‌طور.
‫نه. ایسیلدور، می‌بینی....
‫بخشش در خونه‌ی یکی مثل منو نمی‌زنه.
‫دیر یا زود منو طرد می‌کنن، ‫خودت هم خوب اینو می‌دونی.
‫بهشون اجازه نمیدم.
‫بهشون اجازه نمیدم تو رو طرد کنن.
‫شمشیرو بذار زمین.
‫استرید، شمشیرو بنداز!
‫استرید!
‫دست نگه‌دار!
‫من آروندیرم، از اهالی سبزبیشه. ‫[قلمروی اروفر و تراندویل پادشاه الفی در کتاب و فیلم هابیت]
‫آیا تو تا کنون بر جان چوب‌زیان تبر زده‌ای؟
‫مرا به درد می‌اندازد که بگویم بله، اما....
‫بهم گوش بده!
‫این برای شکافتن درخت‌ها نیست.
‫پس چی رو می‌شکافه؟
‫اورک‌ها رو.
‫عقب وایستا.
‫یه....
‫ارتش اورکی دیدیم...
‫که درحال تاختن بقیه رو مجروح می‌کردن و می‌کشتن.
‫ما هم دیدیم چی‌کارها کردن.
‫به‌خاطر همین اومدید این‌جا؟ ‫به‌خاطر همین این‌قدر اعصبانی‌اید؟
‫شیره‌ی فرو ریخته شده و شاخه‌ی سوخته شده ‫ما رو از دوردست‌ها فراخوند.
‫ولی.... خیلی دیر کردیم.
‫یه ارتش؟ چند وقت پیش دیده شدن؟
‫وینتلربلوم خیلی از اون درخت‌ها رو ‫از وقتی یه دانه و جوانه بودن پرورش داده بود.
‫ازش نخواید بیشتر از این راجع بهش صحبت کنه.
‫این‌ها هم فرقی با اون‌ها ندارن!
‫این‌ها شکم‌پاره کننده‌هان، ریشه‌کن‌ها، شاخه‌شکن‌ها، ‫شکافنده‌ی تنه‌ی درختان.
‫ما ازتون خواهشمندِ....
‫بخشایش‌تانیم....
‫بابت جراحاتی...
‫که وارد اورده‌ایم.
‫بخشایش یک دوره‌ی دنیا رو می‌طلبه.
‫باران باید بیاد تا ‫خاطرات ژرفناک خاک تطهیر داده بشه.
‫پوست جدید زخم‌های قدیمی رو بپوشونه.
‫و توی تمام این مدتی که گفتید، ‫قول میدم،
‫اطمینان حاصل می‌کنیم درختان این بیشه ‫در صلح و آرامش باقی بمونن.
‫فکر می‌کنی بدونن صلح و آرامش چیه؟
‫چیزیه که بعد از طوفان شبانگاهی میاد،
‫وقتی طلوع آفتاب صامته، ‫و پرنده‌ها بیدار شدن.
‫ما از قبل اینکه کوهستان‌ها برخیزند
‫و بیشه‌ها رو از هم جدا کردن، ‫به این جنگل رسیدگی کردیم.
‫و تنها صدایی که این‌جا شنیده می‌شد، ‫نور تابیده شده بر خزه‌ها بود....
‫تئو؟
‫و تنفس برگ‌ها.
‫بله. ما خوب می‌دونیم صلح و آرامش یعنی چی.
‫استرید؟ منم.
‫استرید؟ استرید.
‫هیگن؟
‫- چی... فکر می‌کردم که... ‫- منم همین فکرو می‌کردم.
‫باورم نمی‌شه این‌جایی. ‫نگاه چه‌طور شدی.
‫ممنونم که سراغم اومدی.
‫قول‌شو داده بودم.
‫ممنون که بهش وفا کردی.
‫حالا باید به یه قول دیگه هم وفا کنم.
‫اورک‌ها درتکاپواَن. باید ردشون رو بگیرم ‫ببینم به کجا می‌رسه.
‫شاید یه فرصت دیگه ‫برای رودررویی با آدار نصیبم بشه.
‫اگه دلت می‌خواد می‌تونی به‌همراهم بیای.
‫منم باید به قول‌های خودم وفا کنم.
‫پس مائه گلنو، سفر به‌خیر ‫ارباب پلارگیر.
‫ناروزنی اورک‌ها...
‫این رد....
‫اشتباه نکنم، ختم می‌شه به...
‫اره‌گیون، سرورم.
‫به جستجوی سائورون اومدیم. ‫و به‌جاش آدار رو پیدا کردیم؟
‫یعنی هم‌دست هم شدن ‫یا.....
‫با هم وارد جنگ شدن؟
‫لژیونی از اورک‌ها پا به سرزمین‌های الفی گذاشتن.
‫ما همه وارد جنگ شدیم.
‫قبل از اینکه سپاه‌مون عازم موردور بشه ‫شاه برین باید از این خبر آگاه بشه.
‫ایناهاش!
‫دست نگه دارید!
‫ولی شام‌مون داره در میره!
‫بیا!
‫برگردید به خط!
‫این کیه؟ ‫اطرافو بگردید.
‫نزدیکن. ادامه بدید بگردید.
‫اون کیه؟ ‫اون چی بود؟
‫صداش از این‌جا اومد.
‫بوی الف به مشامم می‌خوره.
‫[ننیا: حلقه‌ی آب ‫قدرت: حفاظت و ایمن‌سازی]
‫شگفت‌انگیزه.
‫هیچ سنگی رو زیر و رو نشده باقی نذارید. برید!
‫برید به لیندون. ‫تا وقتی توان داشته باشم، سرشونو گرم می‌کنم.
‫به جستجو ادامه بدید.
‫برش دار.
‫برش دار، الروند.
‫اون‌جاست.
‫بقیه کجان؟
‫تنهایی جلوتون ایستادگی می‌کنم.
‫انگشت شست‌شو ببرید.
‫بهمون بگو بقیه کجان ‫تا بذارم انگشت چپیت رو نگه داری.
‫بانو خودشو برای نجات دادن ما فدا کرد.
‫نه، اشتباه می‌کنی کمنیر.
‫این کارو برای نجات دادن ما انجام نداد.
‫چی؟
‫برای نجات دادن حلقه‌ش بود.
‫بجنبید.
طبق کتاب، بزرگ‌ترین آرزوی گالادریل داشتن قدرتی بود] که اجازه بده سرزمینی بدون پژمردگی داشته باشه [و این حلقه قدرت جاوادانه نگه داشتنو داره
‫این‌جا سرزمین‌های الفیه.
‫برگردید به سایه‌ها.
‫Elen síla lúmenn' omentielvo ‫ستاره‌ای در ساعت ملاقات‌مان می‌درخشد...
‫[خوش‌آمدگویی و «خوشوقتم»گویی به سبک الف‌ها]
‫بانو گالادریل [گالادریل به به زبان کوئنیا: الاتاریل]
‫«مترجمان: محمد کرافت ‫ویراستار و توضیحات از: کرافت و امیرحسین»
‫«ارائه‌ای از کانال سرزمین میانه ‫Earth_Middle@»
‫♪ بگذار آهنگ شروع به نواختن کند، ♪
‫♪ بیا با هم سر دهیم‌ش ♪
‫♪ از آفتاب و ستاره‌ها، از ماه و مه و هوای خفتان‌پوش ♪
‫«Sermovie ‫ دانلود رایگان و بدون سانسور فیلم و سریال»
‫♪ نوری بر برگ‌های جوان، ♪
‫♪ شبنم بر پرهای لطیف ♪
‫♪ باد برفراز تپه‌های آزاد، ♪
‫♪ رنگ‌های گل بنفشه ♪
‫♪ آه نیک‌قواره چون بید ♪
‫ ♪ ای زلال‌تر از آب ♪
‫♪ آه نی کنار آبگیری سرزنده، ♪
‫♪ ای دختر زیبای رودخانه ♪
‫♪ آه بهار و تابستان ♪
‫♪ و بهاری دوباره درپی‌اش ♪
‫♪ آه باد بر کرانهٔ آبشار ♪
‫♪ و خنده‌ی برگ‌ها ♪
‫♪ تام بامبادیل، پیرمردی شاداب ♪
‫♪ بالاپوش آبی‌اش درخشان ♪
‫ ♪ و چکمه‌هایش زرد ♪
‫♪ نی‌ها بر آبگیر سایه‌افکنده‌اند ♪
‫♪ و نیلوفرها بر آب ♪
‫♪ تام بامبادیلِ پیر ♪
‫♪ و دختر رودخانه ♪
‫♪ آه نیک‌قواره چون بید ♪
‫ ♪ ای زلال‌تر از آب ♪
‫♪ آه نی کنار آبگیری سرزنده، ♪
‫♪ ای دختر زیبای رودخانه ♪
‫♪ آه بهار و تابستان ♪
‫♪ و بهاری دوباره درپی‌اش ♪
‫♪ آه باد بر کرانهٔ آبشار ♪
‫♪ و خنده‌ی برگ‌ها ♪